سردمدار

سفر به ایران 2012

2012-01-25T10:40:00.000+03:30

دو سال گذشت... آخرین باری که رفتم ایران ژانویه 2010 بود... رفتم که ویزای دانشجویی بگیرم و برگردم. و برگشتم. حالا دوباره دارم میرم ایران. اینبار میرم که اقامتم رو بگیرم و برگردم. و انشاءالله برمیگردم [چشمک]

دلم برای خیلی چیزا تو ایران تنگ شده. بیشتر از همه خانواده. هم خانواده خودم هم خانواده همسری. و چیزهایی که نمیشه جای دیگه داشت و اگر هم باشه اون حال و هوای ایران رو نداره مثل غذا: دیزی و قلیون توی کوهسار. کله پاچه بره سفید. چلو گوشت حاج حسن ساری.

چیزهای دیگری هم هست که اصلا دلم نمیخواد ببینمشون ولی فکر نکنم راه فراری ازشون باشه مثل خیلی چیزها که خودتون میدونین!

خلاصه دارم میرم ایران... گرچه اوضاع بهم ریخته است... اقتصاد داغونه... ولی کاش مردم مثل قبل باشن... خوشحال باشن... زندگی در جریان باشه... بگو بخندها باشه... دورهم نشینیها باشه... مردم ما بدتر از اینا رو تجربه کردن و سروایو کردن (اینم یه تیکه انگلیسی :دی)

تعطیلات سال نو

2012-01-06T14:02:00.001+03:30

تعطیلات سال نو که میرسه مردم که از قبل برنامه هاشون رو چیده اند، بلیطشونو خریده اند، هتلشونو رزرو کرده اند، راهی مسافرت میشن. مخصوصا اینجا که تعطیلات توی تابستون میفته. ما هم که به زندگی دقیقه نودی عادت داریم شب قبل از اینکه تعطیلات شروع بشه تصمیم گرفتیم ماشین رو برداریم و بریم جنوب و مرکز استرالیا رو بگردیم.

از سیدنی شروع کردیم و حاشیه اقیانوس رو گرفتیم رفتیم به سمت ملبورن و بعد از اون به سمت ادلاید. از اونجا هم مستقیم از داخل سرزمین استرالیا (Inland) برگشتیم سیدنی. شب سال نو رسیدیم سیدنی و آتیش بازی سال نو که سنتش چیزی شبیه سفره هفت سین در نوروز خودمونه رو هم دیدیم. سفر خیلی خوب و جالبی بود. مسافت حدود 4000 کیلوتر رو در هشت روز طی کردیم، کلی مناطق و طبیعتهای متفاوت دیدیم، از سه تا ایالت گذر کردیم و قوانین متفاوت ایالتها رو تجربه کردیم!

این هم چندتا عکس از سفرمون

Postgraduate Research Students - UNSW 2011

2011-11-30T01:56:00.001+03:30

نامه

2011-07-09T06:52:00.000+04:30

امروز داشتم کشو نامه هامو مرتب میکردم و اونایی را که بنظرم دیگه لازم نبود نگهدارمشون، دور میریختم تا جا واسه نامه های جدید باز بشه که نامه یک دوست قدیمی رو دیدم. نامه ای که روزیکه داشتم میومدم به استرالیا برایم نوشته بود. حالا که دو سال از اون موقع میگذره خوندنش خاطرات زیادی رو برام زنده کرد. گفتم اینجا بگذارمش تا برای همیشه ماندگار بشه!

"هجرت تولدی دوباره است" این اعتقاد شریعتی بود.

سلام سعید جان

هجرت شما مصادف شد با بزرگترین تحول سیاسی ایران بعد از واقعه انقلاب بهمن 57، گرچه که چیزی نمانده بود که انگشت شصت پای ما هم ناخودآگاه در این تور گیر کند ولی نیروهای مافوق بشری باز هم به فریاد ما رسید و خلاص، این وسط دوربین شما قربانی شد و من که قصد داشتم در این مدت باقیمانده بعد از تحویل خانه ات به نحو احسن و با تمام توان از شما پذیرایی کنم تا جبران زحماتی را که قبل از رفتن من به ممالک کفر متحمل شده بودی باشد اما درست در آخرین ثانیه ها دوربین فنا شد، آنهم سر هیچ و پوچ. عذرخواهی احمقانه ترین کلمه است ولی قول میدهم جبران کنم.

سعید! اشتباه و خطا را به عنوان یک اصل جبری که برای بشر تعریف شده بپذیر! دنیا و تمام اشیاء و روابط و ضوابط آن که حاکم بر سیر حرکت تاریخ است نسبی و فناپذیر است. تنها چیزی که وجود دارد "انسان" است، نه انسان فیزیولوژی بلکه نرم افزار وجود یه آدمی، حالا روح یا روان یا انرژی یا هرچیز دیگری، چیزی که انسان با آن تعریف می شود، شخصیتش، منش و کردارش. اولین سوال که در مورد شناسایی یک آدم با یک جمله ساده شروع می شود:

- چطور آدمی است؟

کسی که در سوال اول به پول و شهرت و اصل و نسب اشاره نمیکند بلکه خیلی ساده می پرسد: چطور آدمی است؟

شاید در پاسخ اشاراتی به پول و شهرت و اصل و ... شود تا از این ابزار تحلیل رفتار اتفاق بیافتد اما اگر پاسخ دهنده آدم پیچیده ای نباشد راحت پاسخ میدهد:

- خوب است!

- بد است!

- نمی دانم!

- با حال است یا نیست!

- عاقل است یا نیست!

- صادق است یا نیست!

می خوام بدانی صفات انسانی خیلی ساده تر از آنی که فکر کنی در زندگی روزمره جلوه میکند. چیزهایی که برای من ارزش است. فارغ از تمام روابط پوشالی بین آدم ها، روابطی که براساس اشیاء و پول شکل میگیرد. همیشه اعتقاد داشتم تو استعداد نهفته ای داری که هنوز از آن استفاده نکرده ای! شاید دنیا تو را آماده ندیده، شاید نیروهای طبیعت زمان لازم دارند اما روزی آدم بزرگی می شوی اگر لایق باشی. مکانها فقط وسیله هستند نه هدف. از نظر من دانه آدمی باید در خاک مناسب قرار گیرد تا رشد کند. این خاک یک مکان نسبی است که برای هرکسی تعریفی خاص دارد.

بهرحال امیدوارم به جایگاهی که لایق آن هستی تکیه بزنی.

به امید دیدار دوباره

88/4/10

پی نوشت: آمار بازدید وبلاگ از مرز 20 هزار گذشت! البته تا سال قبل که هنوز فیلتر نشده بود از مرز 16 هزار گذشته بود. بهرحال این رو به فال نیک میگیرم :)

مهاجرت به استرالیا

2011-07-01T05:51:00.001+04:30

دو سال پیش در چنین روزی اومدم به استرالیا

شاید بعضی وقتها در مورد اینجا موندن تردید داشتم، ولی هرچی که میگذره برگشتنم به ایران غیرممکن تر میشه! دوری، غربت و تنهایی قطعا سخته ولی ارزشی که به یک انسان داده میشه و آرامشی که غیرقابل انکاره، هم هست.
تصور کن نیمه شب حالت بد بشه و زنگ بزنی آمبولانس بیاد و ببره بیمارستان. در عرض کمتر از 5 ساعت انواع آزمایشها رو ازت بگیره و سرحال بفرستت خونه و بهت بگه که فایلت اینجا هست و بعدا وقت بگیر از متخصص و بیا پیشش تا چکاپت کنه و ... و همه اینها بدون هیچگونه هزینه ای و فقط با نشان دادن یک برگ رسید کوچیک که فقط نشون میده تو برای اقامت استرالیا اقدام کردی... تازه آمبولانسیه هم 10 بار برای دیر رسیدن ازت عذرخواهی میکنه و خیلی جیزایی ریز دیگه که در حالت عادی شاید خیلی مهم نباشه ولی در شرایط خاص کاملا ملموسه!

آره همه اینها رو گفتم که بگم برگشتن خیلی سخته...

پی نوشت: داستان بیمارستان قبلا اتفاق افتاده بود و جای هیچ نگرانی نیست :)

بانکداری غیر اسلامی

2011-04-18T07:00:00.000+04:30

امروز میخوام از یک تجربه بانکی براتون بنویسم! بدیهی است که از وقتی اومدم اینجا (حداقل از پارسال) تعداد مراجعات حضوری من به بانک انگشت شمار بوده و تقریبا تمامی نقل و انتقالها، پرداخت قبوض و ... از طریق اینترنت انجام میشده است! ولی این یکی تجربه خیلی جالب بود که تصمیم گرفتم اینجا بنویسم.

مدتی بود که دوتا چک از دو بانک دیگه داشتم و با خودم فکر میکردم که اگه بخوام از بانک خودم اونا رو بحساب بگذارم، احتمالا باید یک هزینه اضافی بدم برای همین گفتم میرم از خود بانکهای عامل میگیرم. بالاخره امروز فرصتی پیش اومد و رفتم بانک عامل چک رو پیدا کردم و از صندوقدار خواستم که نقدش کنه! صندوقدار از من شماره خساب خواست و وقتی شنید که من توی اون بانک حساب ندارم گفت که شرمنده! باید بری بانک خودت چک رو بحساب بزاری. ما اینجا پول نقد نمیدیم بلکه میریزیم بحساب! در مراجعه به بانک خودم دیدم که اینا کارشون درست تر از این حرفاست و هرچی چک داشته باشی میتونی بزاری بحسابت بدون کارمزد و در همون لحظه هم مبلغش میاد تو حسابت ولی تا clear نشه نمیتونی استقاده کنی!

یادمه رفتن به بانک توی ایران چه مصیبتی بود! همین چیزای کوچیک باعث آرامش زندگی مردم میشه که متاسفانه در ایران دریغ میشه!

سال 1390

2011-03-17T07:54:00.000+03:30

آخرین روزهای آخرین سال دهه 80 خورشیدی است. پیشاپیش این عید باستانی رو به همه دوستان خوبم در تمام نقاط دنیا و به همه مردم ایران تبریک میگم. امید که سال بهتری در پیش باشد.

پی نوشت: مهمونهای ایرانم بالاخره رسیدند!

روز جهانی زن مبارک

2011-03-10T03:24:00.000+03:30

در آن سرای که زن نیست، انس و شفقت نیست / در آن وجود که دل مرده، مرده است روان

بهیچ مبحث و دیباچه‌ای، قضا ننوشت / برای مرد کمال و برای زن نقصان

زن از نخست بود رکن خانه‌ی هستی / که ساخت خانه‌ی بی پای بست و بی بنیان

زن ار براه متاعت نمیگداخت چو شمع / نمیشناخت کس این راه تیره را پایان

چو مهر، گر که نمیتافت زن بکوه وجود / نداشت گوهری عشق، گوهر اندر کان

فرشته بود زن، آن ساعتی که چهره نمود / فرشته بین، که برو طعنه میزند شیطان

اگر فلاطن و سقراط، بوده‌اند بزرگ / بزرگ بوده پرستار خردی ایشان

بگاهواره‌ی مادر، بکودکی بس خفت / سپس بمکتب حکمت، حکیم شد لقمان

چه پهلوان و چه سالک، چه زاهد و چه فقیه / شدند یکسره، شاگرد این دبیرستان

حدیث مهر، کجا خواند طفل بی مادر / نظام و امن، کجا یافت ملک بی سلطان

وظیفه‌ی زن و مرد، ای حکیم، دانی چیست / یکیست کشتی و آن دیگریست کشتیبان

چو ناخداست خردمند و کشتیش محکم / دگر چه باک ز امواج و ورطه و طوفان

بروز حادثه، اندر یم حوادث دهر / امید سعی و عملهاست، هم ازین، هم ازان

همیشه دختر امروز، مادر فرداست / ز مادرست میسر، بزرگی پسران

اگر رفوی زنان نکو نبود، نداشت / بجز گسیختگی، جامه‌ی نکو مردان

توان و توش ره مرد چیست، یاری زن / حطام و ثروت زن چیست، مهر فرزندان

زن نکوی، نه بانوی خانه تنها بود / طبیب بود و پرستار و شحنه و دربان

بروزگار سلامت، رفیق و یار شفیق / بروز سانحه، تیمارخوار و پشتیبان

ز بیش و کم، زن دانا نکرد روی ترش / بحرف زشت، نیالود نیکمرد دهان

سمند عمر، چو آغاز بدعنانی کرد / گهیش مرد و زمانیش زن، گرفت عنان

چه زن، چه مرد، کسی شد بزرگ و کامروا / که داشت میوه‌ای از باغ علم، در دامان

به رسته‌ی هنر و کارخانه‌ی دانش / متاعهاست، بیا تا شویم بازرگان

زنی که گوهر تعلیم و تربیت نخرید / فروخت گوهر عمر عزیز را ارزان

کیست زنده که از فضل، جامه‌ای پوشد / نه آنکه هیچ نیرزد، اگر شود عریان

هزار دفتر معنی، بما سپرد فلک / تمام را بدریدیم، بهر یک عنوان

خرد گشود چو مکتب، شدیم ما کودن / هنر چو کرد تجلی، شدیم ما پنهان

بساط اهرمن خودپرستی و سستی / گر از میان نرود، رفته‌ایم ما ز میان

همیشه فرصت ما، صرف شد درین معنی / که نرخ جامه‌ی بهمان چه بود و کفش فلان

برای جسم، خریدیم زیور پندار / برای روح، بریدیم جامه‌ی خذلان

قماش دکه‌ی جان را، بعجب پوساندیم / بهر کنار گشودیم بهر تن، دکان

نه رفعتست، فساد است این رویه، فساد / نه عزتست، هوانست این عقیده، هوان

نه سبزه‌ایم، که روئیم خیره در جر و جوی / نه مرغکیم، که باشیم خوش بمشتی دان

چو بگرویم به کرباس خود، چه غم داریم / که حله‌ی حلب ارزان شدست یا که گران

از آن حریر که بیگانه بود نساجش / هزار بار برازنده‌تر بود خلقان

چه حله‌ایست گرانتر ز حیلت دانش / چه دیبه‌ایست نکوتر ز دیبه‌ی عرفان

هر آن گروهه که پیچیده شد بدوک خرد / به کارخانه‌ی همت، حریر گشت و کتان

نه بانوست که خود را بزرگ میشمرد / بگوشواره و طوق و بیاره‌ی مرجان

چو آب و رنگ فضیلت بچهره نیست چه سود/ ز رنگ جامه‌ی زربفت و زیور رخشان

برای گردن و دست زن نکو، پروین / سزاست گوهر دانش، نه گوهر الوان

داستان انگشتان

2011-01-31T06:14:00.000+03:30

به کدام انگشت خود بیشتر علاقه دارید؟

سال 2011

2011-01-11T09:25:00.001+03:30

مدتی است که چیز خاصی برای نوشتن ندارم... گویا فیلتر هم شدم! در سالگرد عاشورا کنترل کرده اند که ببینند چه سایتهایی بیشترین بازدید سیاسی رو دارند و این وبلاگ رو هم اون موقع شکار کرده اند. بگذریم که ان شاءالله خدا دودمانشان رو فیلتر کند از قید حیات!

تعطیلات 10 روزه سال نو میلادی خیلی خوب بود. کلی استراحت کردم و فیلم دیدم. هنوز اون حس تنبلی تعطیلات توی وجودم مونده. گرمی هوا هم بیشترش میکنه.

توی کارم خوردم به بلاتکلیفی. استادم هم نمیتونه کمکی بهم بکنه. گاهی یه چیزایی میگه ولی خیلی منسجم نیست! قرار شد از امروز یک کار جدیدی رو شروع کنم که یه مقدار اصولی تره. توی جلسه تایید پروژه خطاب به ممتحنین گفت که ایشون (یعنی من) یه مقاله ژورنال سابمیت کرده در حالیکه من فقط یک درفت بهش دادم بخونه! و کلی ممتحنین سورپرایز شدن. این خیلی روم فشار گذاشته. نمیدونم. امیدوارم که همه چیز خوب پیش بره در این خصوص.

موج سواری هم رفتم. خیلی حال میده. جدیدا هم که والیبال رو شروع کردم. فعلا قسمت ورزشی زندگی روبراه... :))

هنوزم چشمای تو مثل شبهای پر ستاره است

2010-12-15T07:41:00.001+03:30

هنوزم چشمای تو مثل شبهای پر ستاره است

هنوزم دیدن تو برام مثل عمر دوباره است

هنوزم وقتی می خندی دلم از شادی می لرزه

هنوزم با تو نشستن به همه دنیا می ارزه

اما افسوس تورو خواستن دیگه دیره، دیگه دیره

اما افسوس با نخواستن دلم آروم نمیگیره، نمی گیره

تا گلی از سر ایوون تو پژمرد و فرو ریخت

شبنمی غمزده از گوشه چشمان من آویخت

تا گلی از سر ایوون تو پژمرد و فرو ریخت

شبنمی غمزده از گوشه چشمان من آویخت

دوری بین من و تو دوری ماهی و دریاست

دوری بین من و تو دوری ماه و تماشاست

اما افسوس تورو خواستن دیگه دیره، دیگه دیره

اما افسوس با نخواستن دلم آروم نمیگیره، نمیگیره

آهنگ افسوس با صدای حمید عمادفر

اعتراض صنفی در دانشگاه

2010-12-08T09:19:00.000+03:30

این ایمیلیه که نفر دوم (و البته اصلی) دانشگاه برای همه از جمله من فرستاده. NTEU اسم سندیکای کارکنان است که امسال بخاطر برخی مشکلات صنفی، تا حالا دوبار دعوت به اعتصاب کرده است. نکته جالب این ایمیل، شفاف سازی مدیر دانشگاه و پیشنهاد جالبش برای افزایش حقوق کارکنان بود!

Dear Colleague

As we approach the end of the year, we unfortunately seem no closer to reaching agreement with the NTEU on a new enterprise agreement for academic staff. Until a new agreement is reached, the provisions of the 2006 enterprise agreement continue in force. However, to ensure that staff are not disadvantaged by the lack of a new agreement I have approved a 2% salary increase for all academic staff from 7 January 2011 and a further increase of 2% from 8 July 2011. These salary increases will help UNSW maintain its position as having the second highest academic salaries in Australia.

A number of people have asked me why it is so difficult for our University to reach agreement with the NTEU. As many of you would be aware there is one major issue of contention: the union's proposed limitation on the use of fixed-term and casual employment. These restrictions are not in the current agreement, and in the University's view they would be harmful to the University and to the employment prospects of staff, especially junior staff. Moreover, there is no issue in this regard at UNSW, as other than ANU we have the highest proportion of continuing to fixed-term staff among Go8 universities.

We have proposed to the NTEU that a new agreement:

1. Reaffirm in a preamble statement the centrality of continuing employment;

2. Include a commitment from the University to meet with the NTEU on an annual basis to review data and practices in relation to fixed-term employment; and

3. Provide a mechanism for a fixed-term employee to apply for conversion after 3 years and a provision that the University may only reject that application if it has reasonable grounds to do so.

This should demonstrate that the University is not being bloody minded on this issue, rather we are recognising the reality of today's environment, particularly in the context of international student enrolments collapsing across the sector. This situation was not anticipated when other universities signed off on their agreements. Further, the University's preparedness to finalise collective agreements is demonstrated by our successfully reaching an agreement with the Community and Public Sector Union (CPSU) for professional and technical staff at UNSW. This agreement was endorsed by a large majority of professional staff in a vote in October and is now with Fair Work Australia for approval. The NTEU are objecting to its approval on a large number of procedural and technical points. I would like to see many of the benefits of that agreement flow onto academic staff early in 2011, but at this stage the prospect of that occurring is being significantly hampered by the centrally controlled agenda of the NTEU's Melbourne office.

Thank you again for all your contributions and support during 2010 and I hope you enjoy a well earned break over the Christmas-New Year period.

Yours sincerely

Professor Fred Hilmer

Vice-Chancellor

خونه جدید

2010-11-15T09:32:00.001+03:30

سلام

خیلی وقته که اینجا رو آپ نکردم. توی این مدت حسابی سرم شلوغ بود. البته تمایلی هم به اینکار نداشتم! یعنی درواقع حسش نبود...

1- مهمترین کار این روزهای ما، اسباب کشی بود... تصمیم نسبتا مهمی بود چون مستلزم این بود که وسایل زندگی بخریم. تا الان همیشه خونه مبله (با امکانات کامل) اجاره میکردیم ولی دیگه تصمیم گرفتیم که وضعیت رو عوض کنیم.

معمولا بقیه بچه ها این کار رو پس از گرفتن اقامت دایم انجام میدن ولی از اونجاییکه ما همیشه متفاوت عمل کردیم تا حالا، اینم روش!!! :))))

2- مدت 3 ماهه که دارم از برنامه ای که نوشتم ران میگیرم... در این مدل، تولید یک مخزن نفت در مدت 1200 روز بررسی میشه. مشکلی که داشتم این بود که نمیتونستم گام زمانی برنامه رو زیاد کنم! مجبور بودم با گامهای 10 ثانیه ای یک مدل سه بعدی رو ران کنم! خلاصه که یک ران کاملش 20 روز طول میکشید و جوابش هم اشتباه بود! خیلی کلنجار رفتم و همه چیزش رو بارها چک کردم ولی نشد که نشد! من از مدل نا امید شدم و استاد هم از من!:(

دیگه بیخیال مدل شدم و رفتم سراغ یک کار دیگه! در کار جدید گفتم بیام از همون پارامترها استفاده کنم که فرض غیر منطقی نکرده باشم، و در کمال شگفتی دیدم که یک عدد ناقابل رو اشتباه حساب کرده بودم و تمام این مدت سر کار بودم حسابی!!!! خلاصه مدل ردیف شد و اولین نتایجش با رانهای مختلف در اومد! اینم از مشکلات کارهای عددی!

3- ترم تموم شده و تابستون رسیده! هوا حسابی گرمه و دوباره اقیانوس میطلبه! میخوام برم موج سواری... فکر میکنم خیلی باحال باشه...

4- بیصبرانه منتظر مهمونهای ایرانم هستم. خیلی دلم تنگ شده برای خانواده.

اشک، لبخند، عشق

2010-10-14T05:21:00.000+03:30

اشک رازیست

لبخند رازیست

عشق رازیست

اشک آن شب لبخند عشقم بود.

قصه نیستم که بگویی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی

من درد مشترکم مرا فریاد کن

درخت با جنگل سخن میگوید

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

و من با تو سخن میگویم

نامت را به من بگو دستت را به من بده

حرفت را به من بگو قلبت را به من بده

من ریشه های تورا دریافته ام

با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام

و دستهایت با دستان من آشناست

در خلوت روشن با تو گریسته ام

برای خاطر زندگان

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

زیباترین سرودها را

زیرا که مردگان این سال عاشق ترین زندگان بوده اند

دستت را به من بده

دستهای تو با من آشناست

ای دیر یافته با تو سخن میگویم

به سان ابر که با طوفان

به سان علف که با صحرا

بسان باران که با دریا

به سان پرنده که با بهار

به سان درخت که با جنگل سخن میگوید

زیرا که من ریشه های تو را دریافته ام

زیرا که صدای من با صدای تو آشناست

احمد شاملو

تکنولوژی آموزشی

2010-10-12T13:30:00.003+03:30

تقریبا دو ترم هست که اینجا مشغول هستم و کم کم با فضاهای آموزشی و امکانات اینجا آشنا شده ام. در این مدت هم واحد داشتم و به عنوان دانشجو در کلاسها شرکت کردم و هم حل تمرین بودم. بطور کلی فضای تحصیلی خیلی با فضای دانشگاههای ایران- حتی با دانشگاه صنعتی شریف که نسبتا بروزتر از دیگر دانشگاهها بود- فرق میکند.

اول میخوام در مورد امکانات بروز اینجا صحبت کنم. مهمترین وسیله، کارت دانشجویی است که همانند کارتهای خودپرداز بانکها الکترونیکی است و برای ورود به مراکز خاصی مانند کتابخانه یا سایت مورد نیاز است (البته در ساعتهای غیر اداری- ورود به دانشکده هم درغیر ساعات اداری و روزهای تعطیل هم فقط با کارت امکانپذیر است). آیتم مهم دیگر آی دی و پسورد مخصوص است که برای استفاده از کامپیوترها و ورود به ایمیل دانشگاه از آن استفاده میشود. کلیه اطلاع رسانی ها از طریق همین ایمیل انجام شده و حتی ثبت نام، رای دادن و دیگر فعالیتها با همین ایمیل انجام میشود.

سیستم کامپیوترها کاملا تحت شبکه بوده و حتی بدون اتصال به شبکه، کامپیوتر بالا نمی آید و نرم افزارها اجرا نمیشود. زمانیکه قرار است کامپیوترها آپدیت شوند (این اتفاق یکبار تاکنون اتفاق افتاده است)، از طرف مرکز آیتی که مسئولیت کل این مجموعه را دارد، یک کیس آماده با تمام برنامه های عمومی نصب شده آورده شده و جایگزین کیس موجود میشود و خوشبختانه اثری از نصب ویندوز و نرم افزار و ... نیست! جالبه که ویندوز و نرم افزارها با کارایی بیشتری کار میکنند و کمتر دچار مشکل میشوند. کلیه آپدیتهای ویندوز یا نرم افزارها بصورت مرکزی و بدون تداخل با کار ما (user) انجام میشود.

کلیه کلاسها دارای سیستم کامپیوتر متصل به شبکه با پروژکتور، اسلاید شو و ویدیو-دی وی دی پلیر (مولتی مدیا سیستم) است و تدریس معمولا با استفاده از پاورپوینت است. مطالب درس هم همواره در سایت آپلود میشود. کلیه فرمها و گزارشها بصورت پی دی اف است و معمولا نیازی به هارد کپی نیست.
جدیدا کار خیلی قشنگی که انجام داده اند این است که یک درایو شبکه به ظرفیت 1-2 ترابایت به هر دانشجو اختصاص داده اند که از هر جای دانشگاه یا حتی خونه قابل دسترسی است. از این درایو بصورت اتوماتیک نسخه پشتیبان (Backup) گرفته میشود و هیچ نگرانی از بابت از دست رفتن داده ها نخواهد بود!

کلیه درها بصورت الکترونیکی کنترل میشود بدین صورت که در ساعات اداری، بصورت اتوماتیک عبور و مرور آزاد است ولی بعد از این ساعت برای عبور باید از کارت استفاده کنی! کلیه پنجره ها دارای پرده کرکره فلزی است که بوسیله کلیدی میتوان درجه نور را تنظیم کرد و جالبه که در ساعات غیر اداری که از کلاس استفاده نمیشود، این کرکره ها اتوماتیک بسته شده و امنیت لازم را ایجاد میکنند!

بطور خلاصه باید بگم که استفاده از تکنولوژی را بصورت کامل احساس میکنم! و این تکنولوژی، واقعا فرهنگ جدیدی رو ایجاد کرده که با محیطی که من در ایران درس خوندم، کاملا متفاوت است!

در مورد روش تدریس باید بگم که مطالب درسی بسیار ساده و آسان است و بصورت سیستماتیک ارائه میشود. راه حلها نیز بصورت سیستماتیک ارائه میشود و نیاز به داشتن آی کیو بالا نیست بلکه باید پرکار و منظم بود و هرچیزی رو دقیق و بموقع انجام داد. تکنولوژی روش تدریس رو هم تحت تاثیر قرار داده است! استفاده از تصاویر کمیک (کارتون) برای درک بهتر مطلب خیلی توصیه میشود و در خیلی از ارائه ها دیده میشود!

پی نوشت: جدیدا پردههای هوشمندی در بعضی کلاسها برای پرزنتیشن نصب شده که همانند صفحه لمسی است و بدون نیاز به موس و کیبورد میشه از روی همون پرده کامپیوتر را کنترل کرد. جالبتر اینکه ماژیکهای مخصوصی هم هست که میتوان روز این پرده ها - اسلایدها نوشت و حتی پاک کرد (البته بصورت مجازی) که بنظرم خیلی ایده قشنگی بود! و امروز من هم از این سیستم برای ارائه استفاده کردم :)

هایده، صدای جاویدان - کلکسیون ویدویی

2010-10-04T10:23:00.002+03:30

امروز خیلی دلم هوای صدای هایده رو کرده بود. رفتم به یوتیوب و چندین تا ویدئو ازش دیدم. صدای جاودانه اش به من آرامشی خوبی میده. همین بهانه ای شد که تصمیم بگیرم یک کلکسیونی از ویدئوهای هایده رو اینجا جمع کنم تا هرموقع دلم خواست بیام بهشون گوش بدم.

1- شب عشق

از این آهنگ خاطرات زیادی دارم :)

2- میخونه

این شعر و آهنگ رو هم خیلی دوست دارم

3- ساغر هستی

شعر فوق العاده با صدای مسحور کننده

4- سر به هوا

ریتم خوب، شعر و صدای خوب. این ظاهرا آخرین اجرای زنده یاد هایده است.

5- دستای تو

6- مستی

7- نامه

این رو برای اولین بار میدیدم!

8- روزهای روشن

9- شانه هایت

10- سوغاتی

این از زیباترین شعرها و آهنگهاست

فینال بزرگ Grand Final

2010-09-25T16:48:00.003+03:30

بعد نوشت:
در استرالیا لیگ دیگری هم وجود دارد که لیگ راگبی است بنام National Rugby Leage -NRL که شامل 16 تیم (15 تیم از استرالیا و یک تیم از نیوزیلند) است. 8 تیم از ایالت نیو سات ولز (سیدنی) در این لیگ حضور دارند و طبعا تب این لیگ در سیدنی بیشتر است! پایه گذاران این لیگ دو تیم Sydney Roosters و Sydney Rabbitohs در سال 1908 بودند. و همواره یک تیم از سیدنی پای ثابت فینال بوده تا سال 2006 که فینالیستها از ملبورن و بریزبین بودند! فینال بزرگ این لیگ هم این هفته بین Sydney Roosters و Dragons (خروسها و اژدها) برگزار میشود که همزمان با فینال بزرگ فوتی است!

پی نوشت: این دو تا لیگ و فینالیستهاش حسابی منو گیج کرده بود!!!!

--------------------------------------------------------------------------------------

امروز مسابقه فینال بزرگ در ملبورن بود. فینال بزرگ مسابقه پایانی لیگ فوتبال موسوم به فوتی Footy است. این بازی هرسال در آخرین شنبه سپتامبر در ورزشگاه Melbourne Cricket Ground برگزار میشود. فینال بزرگ، به عنوان بزرگترین رویداد (ورزشی - اجتماعی) در استرالیا شناخته میشود که رکورد 120 هزار تماشاگر در یک بازی را در سال 1970 دارد.

تا قبل از سال 1990، مسابقات فوتی بصورت ایالتی برگزار میشد و ایالت ویکتوریا (ملبورن) بیشترین مسابقات را برگزار میکرد. در سال 1990، لیگ فوتبال استرالیا (AFL) جایگزین لیگ فوتبال ویکتوریا (VFL) شده و مسابقات بصورت سراسری برگزار میشود. دو تیم راه یافته به فینال امسال شامل Collingwood موسوم به Magpie (زاغ) و St. Kilda موسوم به Saint (مقدس) می باشد که هر دو از شهر ملبورن هستند. تیم زاغها محبوبترین تیم فوتی در استرالیا با 57617 عضو رسمی در سال 2010 می باشد.

فینال بزرگ باحاشیه هایی نیز همراه است. یکی از مهمترین آنها رژه بازیکنان (Grand Final Parade) در خیابان اصلی شهر ملبورن برای مردم است. رژه هر ساله با استقبال فزاینده مردم روبرو بوده که از 40000 نفر در سال 2004 به حدود 200000 نفر در امسال رسیده است. بازیکنان سوار بر ماشینهای رو باز در خیابان گردانده میشوند. این رژه بنوعی احترام به تماشاگران فوتی است که مسابقات را دنبال کرده اند. بهمین دلیل پارسال که بخاطر هوای نامساعد، از ماشینها روباز استفاده نشده بود، اعتراض زیادی را برانگیخت.

پی نوشت: بازی امروز مساوی شده و قرار شده هفته بعد دوباره برگزار بشه!!

Hello again

2010-09-24T17:56:00.001+03:30

از این آهنگ برای تبلیغ آبجو استفاده میشود. ریتم این آهنگ تاثیرگذار و جذاب است. شعر این آهنگ درباره تجدید دوستی است و آبجو هم نوشیدنی مناسب برای جمعهای دوستانه است.

Hello
Again hello

Just called to say: hello.
I couldn't sleep at all tonight

And I know it's late
But I couldn't wait.

Hello
My friend
Hello

Just called to let you know
I think about you ev'ry night

When I'm here alone
And you're there at home.

Hello.

May be it's been crazy
And may be I'm to blame
But I put my heart above my head.

We've been through it all
And you loved me just the same

And when you're not there
I just need to hear.

Hello
My friend
Hello

It's good to need you so
It's good to love you like I do

And to feel this way
When I hear you say: hello

Hello
My friend
Hello.

Just called to let you know
I think about you ev'ry night

And I know it's late
But I couldn't wait

Hello.

Neil Diamond

پی نوشت: این هم تبلیغ آیس تی لیپتون ( Lipton Ice Tea) است که خیلی قشنگ و پرانرژی است:

When you're smiling

2010-09-22T16:47:00.000+03:30

این یکی دیگه از آهنگهای جالب، تاثیرگذار و تاریخی است که هر از گاهی بخشی از آن در تبلیغ استفاده میشود. این ترانه اولین بار در قرن 19 میلادی خوانده شده است ولی اجرای مجدد آن توسط آرمسترانگ در سالهای دهه 1930 آنرا مشهور کرده است. آین آهنگ توسط افراد زیادی بازخوانی شده است ولی صدای ماندگار از آن آرمسترانگ است:

When you're smilin'
When you're smilin'
The whole world smiles with you.

And when you're laughin'
When you're laughin'
The sun comes shinin' through.

When you're cryin',
You bring on the rain,
So, stop your sighin',
Won't you be happy again!

When you're smiling,
Keep on smilin'
And the whole world smiles with you

Louis Armstrang

From little things big things grow

2010-09-20T16:13:00.001+04:30

Gather round people let me tell you're a story
An eight year long story of power and pride

British Lord Vestey and Vincent Lingiarri
Were opposite men on opposite sides

Vestey was fat with money and muscle
Beef was his business, broad was his door

Vincent was lean and spoke very little
He had no bank balance, hard dirt was his floor

From little things big things grow
From little things big things grow

Gurindji were working for nothing but rations
Where once they had gathered the wealth of the land

Daily the pressure got tighter and tighter
Gurindju decided they must make a stand

They picked up their swags and started off walking
At Wattie Creek they sat themselves down

Now it don't sound like much but it sure got tongues talking
Back at the homestead and then in the town

From little things big things grow
From little things big things grow

Vestey man said I'll double your wages
Seven quid a week you'll have in your hand

Vincent said uhuh we're not talking about wages
We're sitting right here till we get our land

Vestey man roared and Vestey man thundered
You don't stand the chance of a cinder in snow

Vince said if we fall others are rising

From little things big things grow
From little things big things grow

Then Vincent Lingiarri boarded an aeroplane
Landed in Sydney, big city of lights

And daily he went round softly speaking his story
To all kinds of men from all walks of life

And Vincent sat down with big politicians
This affair they told him is a matter of state

Let us sort it out, your people are hungry
Vincent said no thanks, we know how to wait

From little things big things grow
From little things big things grow

Then Vincent Lingiarri returned in an aeroplane
Back to his country once more to sit down

And he told his people let the stars keep on turning
We have friends in the south, in the cities and towns

Eight years went by, eight long years of waiting
Till one day a tall stranger appeared in the land

And he came with lawyers and he came with great ceremony
And through Vincent's fingers poured a handful of sand

From little things big things grow
From little things big things grow

That was the story of Vincent Lingairri
But this is the story of something much more

How power and privilege can not move a people
Who know where they stand and stand in the law

From little things big things grow
From little things big things grow
From little things big things grow
From little things big things grow

Paul Kelly, 1991

بهار

2010-09-13T13:44:00.000+04:30

هوا بهاری شده. روزها دارند گرم میشوند و منو یاد روزهای آخر اسفند و اوایل فروردین ایران میندازند. با خودم میگم چه خوب میشه اگه یک تقویم خورشیدی هم برای نیمکره جنوبی درست کنیم و ساعت تحویل و روز اول بهار را حساب کنیم و جشن نوروزبگیریم. اینجا هم نیاز به خونه تکونی داره. سال خورشیدی جدیدی توی راهه :)

سال نو طبیعت بر اهالی نیمکره جنوبی زمین مبارک!

پی نوشت: خوبی تقویم ایرانی به اینه که سال نو رو با تمام وجود حس میکنی و فقط تقویم نیست که نشون بده سال جدید شده بلکه طبیعت خودش بهترین گواه است. امسال موقع نوروز اینجا زمستون بود و من هیچ حال و هوای سال نو نداشتم .ولی این چند روزه عجیب بهاری شدم و منتظر نوروز!

قلیون

2010-09-04T14:44:00.000+04:30

دیشب سعادت اینو داشتم که سری به محله عربها توی سیدنی بزنم و به یاد شبهای تهرون تا ساعت 1 صبح با دوستان توی کافه بشینیم و قلیون بکشیم و چای لیوانی بخوریم :) یادش بخیر کوهسار و شبهای تابستونش.

جای همگی خالی!

29 سال گذشت

2010-08-29T06:31:00.002+04:30

امروز و فردا تولد 29 سالگی منه! حالا چرا امروز و فردا؟ من متولد 8 شهریور 1360 هستم که در تقویم ایرانی میشه فردا (برابر 30 آگوست) ولی در سال 1981 میلادی (1360 شمسی) 8 شهریور برابر 29 آگوست بوده و هر چهار سال یکبار هم 8 شهریور میشه 29 آگوست! خلاصه 2 روز تولد دارم :)

خاطره انگیزترین روز تولدم در این سالها، روز تولد 20 سالگی ام بوده که رفته بودیم قله سبلان. اونروز خیلی به این همزمانی اتفاقی فکر کردم و اینکه قراره در آینده چیکار کنم و به کجا برسم.پس از دوسال که در تمام اردوهای دانشکده یا شرکت کننده بودم یا برگزارکننده، اردوی سبلان تقریبا آخرین برنامه ای بود که شرکت کردم و احساس نیاز به تغییر رو کاملا در اون زمان حس میکردم.

به خودم گفتم که دوره ده ساله سوم زندگیم به تجربه اندوزی، خلق موقعیتهای خوب و افزایش پتانسیل یک نیروی کار خوب خواهد گذشت و در پایانش باید ببینم که چی تو چنته دارم. حالا هرسال موقع تولدم نگاه میکنم که ببینم چقدر زمان گذشته، چی بدست آوردم و چقدر زمان مونده تا 30 سالگی.

و الان فقط یک سال فاصله دارم و از این مسیری که اومدم راضیم. شاید ایده آلم نباشه ولی با امکاناتی که داشتم، از موقعیتم راضی ام.

از اینها که بگذریم، یکی از دلایل خاص شدن روز تولد 20 سالگی ام، محل خاص اون بود: قله سبلان در کنار دریاچه توی قله. حالا دلم میخواد روز تولد 30 سالگیم هم در محل خاصی باشم. جایی که همیشه به یادش باشم تا وقتی که 40 ساله شدم! جاییکه شاید دیگه نتونم برم. چندتا مورد به ذهنم رسید: یکی اینکه ایران باشم و برم کوهنوری، یکی اینکه برم جزایر فیجی در قلب اقیانوس. ولی هنوز بدنبال گزینه های بهتری هستم. باید زودتر تصمیم بگیرم و مقدمات کار رو آماده کنم. از هرگونه پیشنهاد جالبی استقبال شده و به بهترین پیشنهاد دهنده هم قول یه سوغاتی از اونجا داده میشود :)

پی نوشت: دنبال یه عکس از برنامه سبلان بودم که اینجا بزارم، دیدم که عکسهای دیجیتال من از سال 82 به بعده و بقیه عکسها آلبومی است و توی ایران! :(((

من و دایی بزرگ

2010-08-20T09:00:00.001+04:30

این نوشته برداشت شخصی من از یک اتفاق در فامیل است:

دایی ...، دایی بزرگ من و دومین فرزند مرحوم پدربزرگم از زن دومش بود. مادرم، بچه بزرگ بود ولی تو خانواده شدیدا مرد سالار کسی دختر رو تحویل نمی گرفت پس همه قرب و عزت مال دایی بزرگ بود. اینطوری که مردم میگفتند آدم با سیاست و مردمداری بود. همه فامیل قبولش داشتند. همونطور که مرحوم آقا بزرگ به عنوان بزرگ فامیل به پسرش احترام میگذاشت، بقیه هم احترامش رو داشتند.

من که کوچکترین بچه مادرم بودم، از دایی بزرگ فقط بزله گوییش، ماشین آریا، تفنگ و شکارش یادمه که همش برام توام با شادی و هیجان در سن 10-12 سالگی بود. یادمه همش با خودم میگفتم که بزرگ بشم حتما تفنگ میگیرم و به شکار میرم مثل دایی. الان هم هنوز دلم میخواد تفنگ داشته باشم و مثل دایی به شکار برم.

رابطه مادرم با برادر بزرگش بین تمام برادر- خواهرهای تنی و ناتنی زبانزد خاص و عام بود. من خوب یادمه مادرم در همه کارها با برادرش مشورت میکرد و دایی هم اگه هر روز یه سری به خونه ما نمیزد، حتما دو روز یکبار میومد. اون خاله ناتنی که همسایه مون بود همیشه گله میکرد که چرا برادرش ماهی یکبار به اون سر نمیزنه ولی هر روز ماشینش در خونه ما پارکه؟

به مرور، بزرگ شدن بچه ها باب اختلاف رو بین خانواده ها باز کرد. بچه های مادرم یکی یکی دانشگاه سراسری قبول شدن اونم سال اول ولی بچه های دایی که امکانات بیشتری هم داشتند، نتونستند از سد کنکور بگذرند و 2-3 سالی موندگار شدند. ولی رابطه خواهر و برادر محکمتر از اینها بود که بخواد با این حرفها خراب بشه. مادرم هم انصافا هوای برادرش رو داشت و نمیذاشت هیچ چیزی این رابطه رو خراب کنه حتی بداخلاقیهای زن برادرش. دایی هم از اینکه بچه های خواهرش سروسامان میگیرند خوشحال بود. آخه کدوم برادری هست که خوشحال نباشه؟

بچه ها که بزرگتر شدن، فامیل انتظار داشت که مادرم یکی از دخترهای برادرش رو برای پسرهاش بگیره و مادرم هم باورش بود که باید این وصلت سر بگیره. خدا هم در و تخته رو جور کرده بود چون نه برادر من میتونست بدون رضایت مادرش کاری بکنه نه دختر داییم میتونست رو حرف پدرش حرف بزنه که اونها هم خانواده ای بشدت مردسالار بودند. بالاخره این وصلت سال 72 شکل گرفت و شد پایانی بر رابطه خوب برادر و خواهر. پایانی شد بر خاطرات خوب من از دایی بزرگ.

تمام این 17 سال مملو بوده از بکش مکشهای فامیلی، دعوا، دادگاه و هزاران خاطره بد دیگه. حالا این من بودم که ماشین دایی رو گاه و بیگاه دم در خونه خاله ناتنی میدیدم. آخرین باری که دایی رو از نزدیک دیدم موقع فوت آقا بزرگ توی مسجد بود. سال 81. علی رغم تمام مسایل، رفتم باهاش روبوسی کردم و بهش تسلیت گفتم.

دایی بزرگ 3 روز پیش فوت کرد. خدا رحمتش کنه.

ماه آگوست است - 2

2010-08-14T15:38:00.017+04:30

تقدیم به مهربونم دختر آفتاب

پی نوشت: این قرار بود برقصه ولی نمیدونم چرا اینجا نمی رقصه! :(

ماه آگوست است

2010-08-07T17:33:00.001+04:30

کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش ... معاشر دلبری شیرین و ساقی گلعذاری خوش

الا ای دولتی طالع که قدر وقت می‌دانی ... گوارا بادت این عشرت که داری روزگاری خوش

هر آن کس را که در خاطر ز عشق دلبری باریست ... سپندی گو بر آتش نه که دارد کار و باری خوش

عروس طبع را زیور ز فکر بکر می‌بندم ... بود کز دست ایامم به دست افتد نگاری خوش

شب صحبت غنیمت دان و داد خوشدلی بستان ... که مهتابی دل افروز است و طرف لاله زاری خوش

می‌ای در کاسه چشم است ساقی را بنامیزد ... که مستی می‌کند با عقل و می‌بخشد خماری خوش

به غفلت عمر شد حافظ بیا با ما به میخانه ... که شنگولان خوش باشت بیاموزند کاری خوش

هدی عزیزم، چهارمین سالگرد عقدمون رو بهت تبریک میگم.

لینک مرتبط

کنگره مکانیک محاسباتی در سیدنی

2010-07-20T14:22:00.002+04:30

این هفته نهمین کنگره جهانی مکانیک محاسباتی (Computational Mechanics) و چهارمین کنگره آسیا-اقیانوسیه مکانیک محاسباتی بطور همزمان در سیدنی در حال برگزاری است و سوپروایزر من هم رئیس (Chair) این کنگره هستند. ایشان از من و دیگر دانشجویان دکتری دعوت کردند که بصورت داوطلب (Volunteer) در کارهای کنگره کمک کنیم و در قبالش، کارت حضور در کنگره که 1300 دلار ارزش داشت (700 دلار برای دانشجوها)، دریافت کنیم.

بخش اول کار ما، ویرایش کتابچه راهنمای کنگره بود که 2-3 روزی طول کشید. 1 روز هم کار پر کردن کیف کنگره با وسایلی که قرار بود به شرکت کننده ها داده بشه مثل خودکار، دفترچه یادداشت، کتاب راهنما، کتاب چکیده مقالات، سی دی مقالات و تبلیغات، را انجام دادیم. در روز اول کنگره هم در کار ثبت نام شرکت کنندگان و پخش کردن کیفهای یاد شده کمک کردیم. در نهایت قرار بود که هرکسی در یکی از اتاقها حضور داشته باشه تا در صورت لزوم به برگزارکننگان جلسه کمک کنه که عملا نیازی نبود و به ما گفتن که دیگه نیازی به شما نیست و برید از کنفرانس مجانی استفاده کنید! :)

اولین نکته جذاب این کنفرانس، حضور غولهای علمی است که من فقط مقاله هاشونو خونده ام. کسانی مثل Schrefler ، Loret و حتی Reddy که کتاب Finite Elemet Method رو در سال 1984 نوشته و من فقط دوست دارم ببینمش.

وقتی که توی فوق لیسانس داشتم درس Finite Element رو پاس میکردم، کتاب مرجعی که استاد بهمون داده بود کتاب Zienkiewicz، استاد خودشون در انگلیس بود که خیلی عالی بود. اینجا که اومدم، سوپروایزرم کتاب Reddy رو معرفی کرد که اون هم عالی بود. بعدها که در فهم بعضی مسائل پلاستیسیته مشکل داشتم، باز هم یک کتاب از زینکویچ بدادم رسید که خیلی روون مفاهیم پلاستیسیته رو تشریح کرده بود. هر مقاله ای هم که میخوندم، یکی از مراجعش معمولا یکی از مقالات زینکویچ بود. اینقدر که این آدم در زمینه های مختلف محاسباتی کار کرده بود. امیدوار بودم که در یکی از کنفرانسها ببینمش ولی متاسفانه پارسال فوت کرد و در افتتاحیه این کنفرانس هم یک جلسه به یاد ایشان برگزار شد و هرکدام از بزرگان حاضر، خاطرات خود از زینکویچ را نقل کرده و عکسهای مشترک خود با وی را نشون میدادند.

حضور در این کنفرانس به من نشون داد که کار کردن با یک استاد برجسته چقدر ارزشمند است و من از این شانسی که دارم خیلی خوشحالم :)

موضوع جالب دیگه، گستردگی مبحث مکانیک محاسباتی بود که باعث شده بود شرکت کنندگانی از رشته های مختلف در این کنفرانس حضور داشته باشند. و جالب اینکه بیشترین شرکت کننده ها از کشورهای صنعتی جهان مثل آمریکا، آلمان، ژاپن، فرانسه و ... بود و از ایران ظاهرا هیچ شرکت کننده ای نداشتیم ولی ایرانیهایی بودند که از کشورهای دیگه در اینجا مقاله داشتند و آمده بودند.

پی نوشت: از اثرات جانبی (Side Effect) این کنفرانس این بود که تصمیم گرفتم که اگر ان شاءالله جور بشه حداقل 1 سال در خارج از استرالیا (احتمالا اروپا) و در کنار یکی دیگر از بزرگان علم، کار تحقیقاتی انجام بدم.

وقتی میای...

2010-06-16T13:35:00.002+04:30

وقتی میای صدای پات، از همه جاده ها میاد
انگار نه از یه شهر دور، که از همه دنیا میاد
تا وقتی که در وا می شه، لحظه دیدن می رسه
هرچی که جاده ست رو زمین، به سینه من می رسه.... آه

ای که تویی همه کَسم، بی تو می گیره نفسم
اگه تو رو داشته باشم، به هر چی می خوام می رسم

وقتی تو نیستی قلبمو، واسه کی تکرار بکنم
گلهای خواب آلوده رو، واسه کی بیدار بکنم
واسه کبوترای عشق، دست کی دونه بپاشه
مگه تن من می تونه، بدون تو زنده باشه

ای که تویی همه کَسم، بی تو می گیره نفسم
اگه تو رو داشته باشم، به هر چی می خوام می رسم

عزیزترین سوغاتیه، غبار پیراهن تو

عمر دوباره منه، دیدن و بوییدن تو

نه من تو رو واسه خودم، نه از سر هوس می خوام

عمر دوباره منی، تو رو واسه نفس می خوام

ای که تویی همه کَسم، بی تو می گیره نفسم
اگه تو رو داشته باشم، به هر چی می خوام می رسم

آی آدمها - نیما یوشیج - با صدای سهیل نفیسی

2010-06-06T09:45:00.002+04:30

آی آدم ها که بر ساحل, نشسته شاد و خندانید

یک نفر در آب, دارد می سپارد جان

یک نفر دارد, که دست و پای دائم می زند, روی این دریای تند و تیره و سنگین

آی آدم ها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!

نان به سفره, جامه تان بر تن

یک نفر در آب می خواند شما را

موجِ سنگین را به دستِ خسته می کوبد

باز می دارد دهان با چشمِ از وحشت دریده

سایه هاتان را ز راهِ دور دیده

آب را بلیعده در گود کبود و هر زمان بی تابیَش افزون

می کند زین آب ها بیرون گاه سر گاه پا

آی آدم ها

او ز راه دور این کهنه جهان را باز می پاید

می زند فریاد و امیدِ کمک دارد

آی آدم ها که رویِ ساحل آرام, در کار تماشائید!

موج می کوبد به رویِ ساحل خاموش

پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده بس مدهوش

می رود نعره زنان وین بانگ, باز از دور, می آید:

آی آدم ها

شاعر: نیما یوشیج
خواننده: سهیل نفیسی
کلیپ: ناصر دستیاری

فایل صوتی

تست هوش

2010-06-02T15:42:00.000+04:30

این یک تست هوش خیلی ساده است. به تصویر زیر دقت کنید و تعداد صورتهایی که میبینید رو بگید. توجه داشته باشید که زمان بسیار مهم است و نباید زمان زیادی رو صرف نگاه کردن به تصویر کنید.

همه چی آرومه من چقدر خوشحالم

2010-05-23T19:18:00.001+04:30

حدود سه ماه از روزی که به اینجا اومدم میگذره، ماشالله مثل برق میگذره! انگار همین دیروز بود... و این عمر ماست که داره تموم میشه :(

اول از همه اینکه حسابی هوس غذاهای ایرانی خونگی دست پخت همسر جان کردم. آخ که دلم آش، قرمه سبزی، قیمه و کشک بادمجون میخواد. حالا یه موقع فکر نکنین که هر روز نیمرو میخورم یا سوسیس - کالباس و اینا... نه! آشپزی خودم بد نیست و همه چی هم درست میکنم ولی اینایی که گفتم رو فقط باید دستپخت همسرجان باشه تا بچسبه واسه همین اصلا سراغشون نمیرم حتی اگه زبونم لال، گوش شیطون کر، (و چمیدونم هر چیز دیگه تو این مایه ها) همسرجان تا مدتها نتونه بیاد!

دوم اینکه اوضاع دانشگاه خوبه. مسیر کارم مشخص شده و استادم هم حسابی راضیه! بعد از مدتها برنامه نویسی کردم. وقتی مدلم توی 3 روز آماده شد و چندتا ران هم ازش گرفتم، استاد عزیز فرمودند: "اصلا فکر نمیکردم در این حد باشی!!! واقعا بعد از اینهمه دانشجو که داشتم تا حالا، حسابی سورپرایزم کردی!" بعد تز دکترای خودش رو بهم داد که مدلم رو با نتایج کارهای عددیش تست کنم، بعد از 2 روز که اونم انجام شد فرمودند: "تز دکترای من رو یه هفته ای تموم کردی! من کلی خوشحال بودم که 2 ساله دکترا گرفتم!" حالا هم کلی کار دارم که نمیدونم سراغ کدوم برم؟! هفته بعد هم باید گزارش بدیم برای Annual Review Panel.

سوم اینکه جمع دوستانه خوبی داریم که هر هفته یا دوهفته دور هم جمع میشیم. دیشب رفتیم بولینگ که خیلی حال داد. یکی از این دوستان، سیستم زندگیش کلا ایرونی خالصه! یعنی وقتی میری خونشون انگار توی تهرون هستی! دیشب بعد از مدتها شله زرد هم خوردم!

و بالاخره اینکه همه چی آرومه!

همه چی آرومه تو به من دل بستی

این چقدر خوبه تو کنارم هستی

همه چی آرومه غصه ها خوابیدن

شک نداری دیگه تو به احساس من

همه چی آرومه من چقدر خوشحالم

پیشم هستی حالا بخودم می بالم

تو بمن دل بستی از چشات معلومه

من چقدر خوشبختم همه چی آرومه

تشنه چشماتم منو سیرابم کن

منو با لالایی دوباره خوابم کن

بگو این آرامش تا ابد پابرجاست

حالا که برق عشق تو نگاهت پیداست

همه چی آرومه من چقدر خوشحالم...

سانسور یک داستان عاشقانه‌ی ایرانی - شهریار مندنی پور

2010-05-22T03:31:00.000+04:30

مرگ بر استبداد ، مرگ بر آزادی

در هوای شهر تهران عطر شکوفه‌های بهاری، مونواکسید کربن، بخار عطرها و زهرهای داستان‌های «هزار و یک شب» ~~روی هم می‌غلتند~~ با هم زمزمه می‌کنند. جلو در اصلی «دانشگاه تهران» که بر خیابان «آزادی» باز می‌شود، عده‌ای از دانشجویان در حال تظاهرات سیاسی هستند . آن‌ها با مشت‌های گره‌کرده فریاد می‌کشند مرگ بر اسارت. در آن طرف خیابان عده‌ای حزب‌اللهی هم با مشت‌های گره‌کرده و شاید در جیب‌هایشان زنجیرآهنی و پنجه بکس، فریاد می‌کشند مرگ بر لیبرال . . .

پلیس ویژه‌ی ضد شورش، مجهز به پیشرفته‌ترین وسایل از جمله باتوم‌های برقی که از کشورهای غربی خریداری شده‌اند، رو به دانشجوها موضع گرفته. هر دو گروه ، تلاش می‌کنند که قبل از شروع زد و خورد، با بلندتر فریاد کشیدن، بر فریادهای گروه مقابل غلبه کنند. دانه‌های عرق از صورت‌ها ، و ذره‌های تف از دهان‌ها شلیک می‌شوند. خوشه‌های مشت‌ها، قبل از این که به سر و کله‌ی همدیگر کوفته بشوند، به سمت آسمان بدون معجزه بالا می‌روند .

شاید به دلیل همین مشت‌هاست که از آسمان مقدس ایران معجزه‌ای نازل نمی‌شود . امثال این مشت‌ها از یکصد و یک سال پیش که اولین انقلاب برای دموکراسی در ایران پیروز شد، به سمت آسمانِ کشوری که بیشترین قدیس‌ها ، بیشترین دعاها و گریه‌ها و ندبه‌های مذهبی در آن بوده و هست، بالا رفته‌اند، تا زمان حاضر که به نظرم در جهان بیشترین تقاضا از خداوند برای تسریع روز قیامت متعلق به ایران است .

کمی دورتر ، در پیاده‌رو ، پشت به نرده‌های فلزی دانشگاه تهران که توی نیم دیواره‌ای سنگی کاشته شده‌اند، دختری ایستاده که برخلاف بسیاری از دختران جهان ، اما مانند بسیاری دخترهای ایرانی، روسری سیاه و مانتو سیاه به تن دارد . ولی او همان زیبایی‌هایی را دارد که در بسیاری داستان‌های عاشقانه‌ی جهان معمول و رایج هستند و بسیاری دختران جهان و ایران حین خواندن آن داستان‌ها دلشان می‌خواهد همین زیبایی‌ها را می‌داشتند . اگر ارواح هزاران شاعری که از هزار سال پیش ، هفتصد سال پیش ، چهار صد سال پیش مرده‌اند و ارواح شاعرانی که هنوز به دنیا نیامده‌اند ـ اما همگی برخلاف زنده‌ها در دموکراسی مرگ ، دوستانه و بامدارا ( تُلِرانس ) در خیابان‌های تهران سرگردانند ـ چشمان درشت و سیاه او را ببینند، آن‌ها را بنا به عادت‌های شعری‌شان به چشمان غمگین آهو / غزال تشبیه می‌کنند. تشبیهی قدیمی برای یک جفت چشم شرقی که دل « لرد بایرون » و « آرتور رمبو » را هم برده . . . اما برخلاف این تشبیه کلیشه‌ای، در نگاه این دختر حالت مرموزی است که انگار جادوی عبور از زمان‌ها ، جادوی رد شدن از دیوارهای طلایی حرمسراها، یا بلکه دیوارهای نرم‌افزارهای حفاظتی سایت‌ها و فیلترهای اینترنتی را در اختیار دارد .

اما این دختر نمی‌داند که درست هفت دقیقه و هفت ثانیه‌ی دیگر، در اوج زد و خورد دانشجویان و پلیس و حزب‌اللهی‌ها، در هنگامه‌ی حمله و گریز، تنه‌ی سنگین و محکمی به او کوفته می‌شود، به عقب پرتاب می‌شود، سرش به لبه‌ای سنگی می‌خورد و چشم‌های غمگین شرقی‌اش تا ابد بسته خواهند شد ...
توجه افراد مرموزی که همیشه در تظاهرات سیاسی در ایران، در گوشه و کنارها صحنه را زیر نظر دارند و افراد را شناسایی می‌کنند، به این دختر جلب شده . آن‌ها او را به همدیگر نشان می‌دهند. یکی از آن‌ها، از یک زاویه‌ی بسیار حرفه‌ای از او عکس و فیلم می‌گیرد .

من این را می‌دانم که این دختر جزو هیچ گروه سیاسی نیست، ولی محجوبانه پلاکاردی در دست دارد که روی آن نوشته شده :مرگ بر اسارت ؛ مرگ بر آزادی . . .

این شعار عجیبی است که گمان نکنم تا به حال در رژیم‌های دیکتاتوری، در رژیم‌های کمونیست، در رژیم‌های پوپولیست و در رژیم‌های به اصطلاح لیبرال دیده و شنیده شده باشد. احتمال می‌دهم در رژیم‌های آینده هم که هنوز اسمی ندارند، سرداده نمی‌شود.

دانشجوهای خواهان آزادی و دموکراسی، هر وقت که دارند وسط فریاد کشیدن شعارهایشان نفسی تازه می‌کنند، این دختر و پلاکاردش را به همدیگر نشان می‌دهند و از همدیگر می‌پرسند : این دیگر کیست ؟ چی می‌گوید ؟ و از دانشجوهایی که در فعالیت سیاسی باتجربه و کهنه‌کار هستند ، جواب می‌شنوند که:
ـ بهش اصلن اعتنا نکنید. عامل نفوذی است. حزب‌اللهی‌ها بهش پول داده‌اند که با این شعارش در اتحاد ما تردید و انشعاب ایجاد کند. برای این که توطئه خنثی بشود، یک طوری رفتار کنید که انگار اصلن وجود ندارد.

در طرف دیگر ، حزب‌اللهی‌های متعصب هم او را به همدیگر نشان می‌دهند و از همدیگر می‌پرسند: این دخترک فوفول آن‌جا چی می‌گوید ؟ و از رهبران خود می‌شنوند که:

ـ این لکاته خانم از آن کمونیست‌هایی است که تازگی‌ها دوباره جان گرفته‌اند به امید این که «برادر بزرگ»شان در «روسیه» هم دوباره سر پا شود ... ولی بدبخت‌ها گروهک‌شان سه چهار تا عضو بیشتر ندارد. این طوری می‌خواهند جلب توجه کنند ... بهش اعتنا نکنید . یک طوری رفتار کنید که انگار اصلن وجود ندارد.
و مأمورهای پلیس مخفی در بیسیم‌هایشان محل استقرار این دختر را به همدیگر آدرس می‌دهند و از همدیگر می‌پرسند: یعنی چه ؟ دستورالعمل برای همچنین موردی نداریم . چکار کنیم باهاش؟ و دستورالعمل می‌شنوند که:

ـ با کمال دقت و هوشیاری مواظبش باشید. این مورد، صد در صد یک توطئه‌ی جدید و یک طرح « انقلاب مخملی » تازه است که امپریالیسم آمریکا طراحی کرده است ... او را زیر نظر داشته باشید اما طوری رفتار کنید که شک نکند و فکر کند که اصلن وجود ندارد.

رنگ‌های بدون نامِ خشم و نفرت، نعره‌های بدونِ نام خون و آرزو و آبنوس در هوا شناورند. از یک سمت، یعنی از خیابان «آناتول فرانس» و از سمت دیگر یعنی «میدان انقلاب» پلیس، راه عبور اتومبیل‌ها و پیاده‌ها را به این قسمت خیابان آزادی بسته است. در « میدان انقلاب » صدها ماشین از همه طرف در همدیگر قفل شده‌اند، راننده‌های عجول و عصبی بوق می‌زنند و از لابلای ماشین‌ها مردمان کنجکاو به سوی دانشگاه تهران سرک می‌کشند. در همین مکان بود که بیش از ربع قرن پیش مردم شهر تهران، در یک روز ابری زمستانی، این بار برای آخرین بار، مجسمه‌ی فلزی شاه سوار بر یک اسب را پایین کشیدند ـ البته آن زمان، در پایین کشیدن مجسمه ی فلزی دیکتاتورها، موتور تانک‌های آمریکایی طرفدار دیکتاتورهای دنیا بودند ـ دانشجوها که می‌دانند تا دقایقی دیگر حمله به آن‌ها شروع می‌شود ، با هم یک سرود اندوهناک را دم می‌گیرند:

یار دبستانی من، با من و همراه منی...

بغض منی و آه منی

ترکه‌ی بیداد و ستم مونده هنوز رو تن ما

دشت بی‌فرهنگی ما ، هرزه تموم علفاش

خوب اگه خوب ، بد اگه بد

مرده دلای آدماش

دست من و تو باید این پرده‌ها رو پاره کنه

کی می‌تونه جز من و تو دردِ ما رو چاره کنه. . .

منبع

پرنده ماه تولد شما چیست؟

2010-05-16T03:33:00.003+04:30

اول فروردین تا 25 فروردین شاهین

مقتدر و توانا هستید . معمولا با مهارتی که در کارها و عملتان دارید می توانید از موانع بسیار سخت عبور کنید و در نهایت زرنگی این کار را به گونه ای انجام می دهید که چندان انرژی خود را به هدر ندهید.

26 فروردین تا 22 اردیبهشت مرغابی

برای رسیدن به هدف هر رنجی را به جان می خرید ، اما با این حال برای شما هدف وسیله را توجیه نمی کند. گاهی بی دقت می شوید ، بنابراین ضررهایی می بینید.

23 اردیبهشت تا 19 خرداد قمری

طبیعتا آرامش طلب هستید و از یک زندگی عاشقانه لذت می برید و بندرت از آن خسته می شوید . بردبار ، سازگار و در عین حال جذاب هستید.

20 خرداد تا 16 تیر عقاب

شخصیتی بسیار محترم دارید.هیچ گاه به دنبال کارهای بیهوده نیستید و می توانید تنها با نگاه گیرا و نافذ خود مخالفان خویش را سر جایشان بنشانید.
بخش بسیار قوی و ممتاز شخصیت شما آن است که قادرید از جنبه های ناچیز و مادی فراتر رفته و ماورای آن را ببینید.

17تیر تا 13 مرداد بلبل

معمولا قبل از اینکه دیده شوید صدایتان به گوش می رسد و همیشه حرفی برای گفتن دارید.هر چند بعضی ها اعتقاد دارند که حرفهای شما به عمل نمی رسد.

14 مرداد تا 10 شهریور مرغ ماهیخوار

شخصیتی رنگی و پرزرق و برق دارید که همیشه مشتاق "رویارویی" است و از این کار لذت می برید.مهمترین مسایل پیرامون خود را به مرور و با خونسردی حل و فصل می کنید.
بسیار حساس و تیرهوشید.

11 شهریور تا 7 مهر قو

همانند قو مغرور و سربلندید و شخصیتی پیچیده دارید.با اینکه در ظاهر شخصی بسیار آرام و راحت هستید اما در باطن برای سازگاری کردن خود با محیط اطراف و سرعت دنیای مدرن بسیار تلاش می کنید.بندرت عصبانی می شوید و سعی می کنید با همه در تفاهم و تعامل باشید...

8 مهر تا 5 آبان دارکوب

سختگیر و سختکوش هستید با طاقتی بسیار بالا . برای حمایت از ایده ها و عقایدتان به راحتی خواستار حمایت دیگران می شوید.برخی اوقات به نظر حواس پرت می آیید ، اما این فقط ظاهر شماست !

6 آبان تا 3 آذر باز کوچک

ذهن هوشیارتان به شما این امکان را می دهد که از یک موضوع به موضوع دیگری بپرید بدون اینکه تمرکز خود را از دست بدهید ! با اراده بسیار زیاد روی
اهداف خود متمرکز می شوید و ار آنچه در اطرافتان می گذرد ، آشفته و مضطرب نمی گردید.

4 آذر تا 2 دی کلاغ

به غایت گیرا ، پرانرژی و مقاوم هستید و همچنین باهوش ، در نتیجه در حل مشکلات بسیار ماهر و زبردست می باشید.عاشق رقابت بوده و از طبیعت ، جنگل و اصولا محیط های بکر طبیعی بسیار لذت می برید.

3 دی تا 30 دی حواصیل

جذاب و متفکرید و معمولا تنها و منزوی به نظر می آیید.در عبور از مسیر زندگی ممکن است در باتلاق هم گرفتار شوید ، اما آنقدر محکم و استوارید که از این مشکلات موفق بیرون می آیید.

1 بهمن تا 28 بهمن سینه سرخ

شما یک برونگرای خونسرد هستید که طبع گرم خود را معمولا پنهان می کنید و گاهی خودرای می باشید.بسیار خانواده دوست هستید ، اگر چه گاهی کمی ستیزه جو می شوید.

29 بهمن تا آخر اسفند سهره

زرنگ ، حساس و گوش به زنگ هستید.ذاتا فردی اجتماعی و خونگرمید ، چون معتقدید در جمع به نوعی احساس امنیت می رسید که افراد در جای دیگر نمی توانند آن را بیابند.منظم و اهل ورزش هستید.

ابو سعید ابولخیر

2010-05-09T11:15:00.004+04:30

نمیدونم چرا همیشه نسبت به شیخ ابوسعید ابوالخیر ارادت خاصی داشتم و شعرها و حکایتهایی که از او در کتابهای فارسی مدرسه داشتیم، برام جذابیت دیگه ای داشت. چند روز پیش یاد حکایت دیدار شیخ با ابوعلی سینا افتادم، امروز هم اتفاقی رباعی "ای دلبر ما مباش بی دلبر ما" رو که یکی از بچه ها توی فیسبوک پست کرده بود رو دیدم که رباعی "گر در یمنی چو با منی" رو بخاطرم آورد. با یک جستجوی ساده در اینترنت متوجه شدم که همه اینها شاهکار شیخ دوست داشتنی ابوسعید ابوالخیر بوده! دیگه مصمم شدم بیشتر در موردش اطلاعات جمع کنم. چند روایت در باره شیخ:

هرمان اته، خاورشناس نامی آلمانی درباره شیخ ابوسعید ابوالخیر می‌نویسد: «وی نه تنها استاد دیرین شعر صوفیانه به‌شمار می‌رود، بلکه صرف نظر از رودکی و معاصرانش، می‌توان او را از مبتکرین رباعی، که زاییده طبع است، دانست. ابتکار او در این نوع شعر از دو لحاظ است: یکی آن که وی اولین شاعر است که شعر خود را منحصراً به شکل رباعی سرود. دوم آنکه رباعی را بر خلاف اسلاف خود نقشی از نو زد، که آن نقش جاودانه باقی ماند. یعی آن را کانون اشتعال آتش عرفان وحدت وجود قرار داد و این نوع شعر از آن زمان نمودار تصورات رنگین عقیده به خدا در همه چیز بوده‌است. اولین بار در اشعار اوست که کنایات و اشارات عارفانه به کار رفته، تشبیهاتی از عشق زمینی و جسمانی در مورد عشق الهی ذکر شده و در این معنی از ساقی بزم و شمع شعله ور سخن رفته و سالک راه خدا را عاشق حیران و جویان، می‌گسار، مست و پروانه دور شمع نامیده که خود را به آتش عشق می‌افکند.»

ابوسعید ابوالخیر در میان عارفان مقامی بسیار ممتاز و استثنایی دارد و نام او با عرفان و شعر آمیختگی عمیقی یافته‌است. چندان که در بخش مهمی از شعر پارسی چهره او در کنار مولوی و خیام قرار می‌گیرد، بی آنکه خود شعر چندانی سروده باشد. در تاریخ اندیشه‌های عرفانی در صدر متفکران این قلمرو پهناور در کنار حلاج ، بایزید بسطامی و ابوالحسن خرقانی به شمار می‌رود. همان کسانی که سهروردی آنها را ادامه دهندگان فلسفه باستان و تداوم حکمت خسروانی می‌خواند.

ابوسعید تصوف را عبارت از آن می‌داند که: «آنچه در سرداری بنهی و آنچه در کف داری بدهی و آنچه بر تو آید نجهی.» با اینکه در روزگار حیاتش مورد هجوم متعصبان مذهبی بود و اتهام لاابالیگری‌های او در همان عصر حیاتش تا اسپانیای اسلامی یعنی اندلس رفته بود. ابن خرم اندلسی در زمان حیات او در باب او می‌گوید: «شنیده‌ایم که به روزگار ما در نیشابور مردی است از صوفیان با کنیه ابوسعید ابوالخیر که گاه جامه پشمینه می‌پوشد، و زمانی لباس حریر که بر مردان حرام است، گاه در روز هزار رکعت نماز می‌گذارد و زمانی نه نماز واجب می‌گزارد نه نماز مستحبی و این کفر محض است. پناه بر خدا از این گمراهی.»

ابوسعید نسبت به دو صوفی قبل از خودش بایزید بسطامی و حلاج که در تاریخ عرفان مهم ترین مقام را دارند، اراداتی خاص داشته‌است. وی در محیطی که اکثریت صوفیان، حلاج را کافر می‌دانستند و گروهی مانند امام قشیری در باب او با احتیاط و سکوت برخورد می‌کردند او را به عنوان نمونه عیار و جوانمردی می‌دانست که به گفته خودش در اسرار التوحید «درعلوم حالت در مشرق و مغرب کسی چون او نبود.»

شیخ را گفتند: " فلان کس بر روی آب می‌رود! گفت: «سهل است! وزغی و صعوه ای نیز بروی آب می‌رود» گفتند که: «فلانکس در هوا می‌پرد!» گفت: «زغنی و مگسی در هوا بپرد». گفتند: "فلان کس در یک لحظه از شهری بشهری می‌رود. شیخ گفت: "شیطان نیز در یک نفس از مشرق بمغرب می‌شود، این چنین چیزها را بس قیمتی نیست. مرد آن بود که در میان خلق بنشیند و برخیزد و بخسبد و با خلق ستد و داد کند و با خلق در آمیزد و یک لحظه از خدای غافل نباشد.

- دیدار با ابن سینا

«خواجه بوعلی [سینا] با شیخ در خانه شد و در خانه فراز کردند و سه شبانه روز با یکدیگر بودند و به خلوت سخن می‌گفتند که کس ندانست و نیز به نزدیک ایشان در نیامد مگر کسی که اجازت دادند و جز به نماز جماعت بیرون نیامدند، بعد از سه شبانه روز خواجه بوعلی برفت، شاگردان از خواجه بوعلی پرسیدند که شیخ را چگونه یافتی؟ گفت: هر چه من می‌دانم او می‌بیند، و متصوفه و مریدان شیخ چون به نزدیک شیخ درآمدند، از شیخ سؤال کردند که‌ای شیخ، بوعلی را چون یافتی؟ گفت: هر چه ما می‌بینیم او می‌داند.»

گر در یمنی چو با منی پیش منی گر پیش منی چو بی منی در یمنی

من با تو چنانم ای نگار یمنی خود در غلطم که من توام یا تو منی

ای دلبر ما مباش بی دل بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما

نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما یا دل بر ما فرست یا دلبر ما

گفتم: چشمم، گفت: به راهش می‌دار گفتم: جگرم، گفت: پر آهش می‌دار

گفتم که: دلم، گفت: چه داری در دل گفتم: غم تو، گفت: نگاهش می‌دار

ساعت در استرالیا

2010-05-03T16:54:00.003+04:30

استرالیا ششمین کشور پهناور دنیاست که دارای سه ساعت رسمی است:

1- ساعت رسمی شرقی: این ساعت در ایالتهای شرقی استرالیا شامل کویینزلند، نیو سات ولز (بجز شهر بروکن هیل)، ویکتوریا، تاسمانیا و پایتخت استرالیا بکار گرفته میشود که 10 ساعت از ساعت جهانی جلوتر است (10+UTS).

2- ساعت رسمی مرکزی: این ساعت در ایالتهای شمالی و جنوبی و شهر بروکن هیل استفاده میشود که از ساعت جهانی 9.5 ساعت جلوتر است (9.5+UTS).

3- ساعت رسمی غربی که در ایالت غربی استفاده میشود و 8 ساعت با ساعت جهانی فاصله دارد (8+UTS).

تغییر ساعت

در ماههای گرم سال به منظور استفاده بهینه از روز، زمان در ساعت 2 بامداد اولین یکشنبه ماه اکتبر، یک ساعت به جلو کشیده شده و در ساعت 3 بامداد اولین یکشنبه ماه مارچ برگردانده میشود. این تغییر ساعت در ایالتهای کویینزلند، شمالی و غربی اتفاق نمی افتد!

منبع: http://australia.gov.au/about-australia/our-country/time

عشق بی فرزانگی دیوانگی است - سایه

2010-04-29T07:23:00.000+04:30

روزگارا قصد ایمانم مکن // زانچه می گویم پشیمانم مکن

کبریای خوبی از خوبان مگیر // فضل ِمحبوبی ز محبوبان مگیر

گم مکن از راه پیشاهنگ را // دور دار از نام ِ مردان ننگ را

گر بدی گیرد جهان را سر بسر // از دلم امیّد ِخوبی را مبر

چون ترازویم به سنجش آوری // سنگِ سودم را منه در داوری

چونکه هنگام ِنثار آید مرا // حبِّ ذاتم را مکن فرمانروا

گر دروغی بر من آرد کاستی // کج مکن راه ِمرا از راستی

پای اگر فرسودم و جان کاستم // آنچنان رفتم که خود می خواستم

هر چه گفتم جملگی از عشق خاست // جز حدیثِ عشق گفتن دل نخواست

حشمتِ این عشق از فرزانگی ست // عشق بی فرزانگی دیوانگی ست

دل چو با عشق و خرد همره شود // دستِ نومیدی ازو کوته شود

گر درین راه ِطلب دستم تهی ست // عشقِ من پیش ِخرد شرمنده نیست

روی اگر با خون دل آراستم // رونق ِبازار او می خواستم

ره سپردم در نشیب و در فراز // پای هشتم بر سر ِ آز و نیاز

سر به سودایی نیاوردم فرود // گرچه دستِ آرزو کوته نبود

آن قدَر از خواهش ِدل سوختم // تا چنین بی خواهشی آموختم

هر چه با من بود و از من بود نیست // دست و دل تنگ است و آغوشم تهی ست

صبر ِتلخم گر بر و باری نداد // هرگزم اندوه ِ نومیدی مباد

پاره پاره از تن ِخود می بُرم // آبی از خون ِ دل ِخود می خورم

من درین بازی چه بردم ؟ باختم // داشتم لعل ِ دلی ، انداختم

باختم، اما همین بُردِ من است // بازیی زین دست در خوردِمن است

زندگانی چیست؟ پُر بالا و پست // راست همچون سرگذشتِ یوسف است

از دو پیراهن بلا آمد پدید // راحت از پیراهن سوم رسید

گر چنین خون می رود از گُرده ام // دشنه ی دشنام دشمن خورده ام

سال ها شد تا برآمد نام ِ مرد // سفله آنکو نام ِمردان زشت کرد

سروبالایی که می بالید راست // روزگار ِکجروش خم کرد و کاست

وه چه سروی، با چه زیبی و فری // سروی از نازک دلی نیلوفری

ای که چون خورشید بودی با شکوه // در غروبِ تو چه غمناک است کوه

برگذشتی عمری از بالا و پست // تا چنین پیرانه سر رفتی ز دست

خوشه خوشه گرد کردی، ای شگفت // رهزنت ناگه سر ِخرمن گرفت

توبه کردی زانچه گفتی ای حکیم // این حدیثی دردناک است از قدیم

توبه کردی گرچه می دانی یقین // گفته و ناگفته می گردد زمین

تائبی گرزانکه جامی زد به سنگ // توبه فرما را فزون تر باد ننگ

شبچراغی چون تو رشکِ آفتاب // چون شکستندت چنین خوار و خراب؟

چون تویی دیگر کجا آید به دست // بشکند دستی که این گوهر شکست

کاشکی خود مرده بودی پیش ازین // تا نمی مردی چنین ای نازنین

شوم بختی بین خدایا این منم // کآرزوی مرگِ یاران می کنم

آنکه از جان دوست تر می دارمش // با زبان ِتلخ می آزارمش

گر چه او خود زین ستم دلخون تر است // رنج ِ او از رنج ِمن افزون تر است

آتشی مُرد و سرا پُر دود شد // ما زیان دیدیم و او نابود شد

آتشی خاموش شد در محبسی // دردِ آتش را چه می داند کسی

او جهانی بود اندر خود نهان // چند و چون ِ خویش به داند جهان

بس که نقش ِ آرزو در جان گرفت // خود جهان ِ آرزو گشت آن شگفت

آن جهان ِ خوبی و خیر ِبشر // آن جهان ِ خالی از آزار و شر

خلقتِ او خود خطا بود از نخست // شیشه کی ماند به سنگستان درست

جان ِ نازآیین ِ آن آیینه رنگ // چون کُند با سیلی ِ این سیل ِسنگ؟

از شکست او که خواهد طرف بست؟ // تنگی ِدستِ جهان است این شکست

پیش ِ روی ما گذشت این ماجرا // این کری تا چند و این کوری چرا

ناجوانمردا که بر اندام ِ مرد // زخم ها را دید و فریادی نکرد

پیر ِ دانا از پس ِهفتاد سال // ازچه افسونش چنین افتاد حال؟

سینه می بینید و زخم ِ خون فشان // چون نمی جویید از خنجر نشان؟

بنگرید ای خام جوشان بنگرید // این چنین چون خوابگردان مگذرید

آه اگراین خوابِ افسون بگسلد // از ندامت خارها در جان خلد

چشم هاتان باز خواهد شد زخواب // سرفروافکنده ازشرم ِ جواب

آن چه بود؟ آن دوست دشمن داشتن // سینه‌ها از کینه‌ها انباشتن

آن چه بود؟ آن جنگ و آن خون ریختن // آن زدن، آن کشتن، آن آویختن

پرسشی کان هست همچون دشنه تیز // پاسخی دارد همه خونابه ریز

آن همه فریادِ آزادی زدید // فرصتی افتاد و زندانبان شدید

آنکه او امروز دربندِ شماست // در غم ِ فردای فرزند ِ شماست

راه می جستید و در خود گم شدید // مردمید، اما چه نامردم شدید

کجروان با راستان در کینه‌اند // زشت رویان دشمن ِ آیینه‌اند

آی آدمها صدای قرن ِماست // این صدا از وحشتِ غرق ِشماست

دیده در گرداب کی وا می کنید؟ // وه که غرق ِخود تماشا می کنید.

سایه

Captain Cook discovered Australia

2010-04-24T07:53:00.001+04:30

Today we did a history class in school and Miss Foster talked about when the first white people came to Australia. She said that Captain Cook discovered Australia in 1788 but there was about 50,000 Aborigines living in New South Wales then.

I did ask her how someone could discover a country that already had people in it. Cos the way I see it, if someone was already here when Captain Cook arrived, then those other people must have discovered it first, and Captain Cook must have been a visitor or something. But Miss Foster said that Captain Cook discovered Australia, and all the books say that, so I should just listen properly and not be so bad-mannered.

"Who am I?" by Anita Heiss

PS: Tomorrow is ANZAC Day, ANZAC means Australian and New Zealand Army Corps. It's a name that they gave to soldiers who fought at Gallipoli in Turkey.

یک تصادف در استرالیا

2010-04-17T14:37:00.001+04:30

امروز عصر رفته بودم پیاده روی، که اتفاق جالبی افتاد: یک تصادف دیدم! از بس که هیچی تصادف ندیده بودم، خیلی برام جالب بود :دی میخواستم از چهارراه رد بشم که یک خانم میانسال خواست گردش به راست کنه (معادل گردش به چپ ایران) که یه ماشینی که از روبرو میومد از بغل زد بهش. و انصافا محکم زد! حدس بزنید چی شد؟

ماشینی که مستقیم میرفت، رفت جلوتر نگه داشت و دوتا آقا پیاده شدند اومدند پیش این یکی ماشینه، این یکی هم که ماشینش یه نیم دوری چرخیده بود، ماشین رو آورد یه کنار نگه داشت. اون دو تا که اومدند به این خانمه چی گفتند؟!

Are you ok? Don't worry it's just an accident!

Are you sure you're ok?

بقیه ماشینها هم اصلا حرکت نکردند تا تکلیف این دوتا ماشین مشخص شد! حالا تصور کنید این اتفاق توی ایران می افتاد، چه بلبشویی میشد اون چهارراه و ...

پی نوشت: بنظرم خانمه مقصر بود!

تحلیل سریال لاست

2010-04-14T17:00:00.002+04:30

دوستان اگر خاطرتون باشه قبلا یه پست در مورد سریال لاست گذاشته بودم (این)، الان فصل ششم اون داره پخش میشه که 18 قسمته و تا حالا 11 قسمتش پخش شده. واقعا این فصل سریال نه تنها چیزی از جذابیت اون کم نکرده که بیشتر هم شده! تولید چنین سریال جذاب، پرماجرا و پیچیده قاعدتا کار آسونی نبوده و نشون میده که چقدر رو فیلمنامه اون کارشده است. در این سایت، عبدلله شهبازی تحلیل خیلی جالبی از این سریال ارائه داده با عنوان: "سریال لاست ایلیاد نو برای جهان نو" که حیفم اومد شما نخونیدش!

در ايام نوروز فراغتي يافتم تا سريال «لاست» [+، +] را، تا آخرين قسمت پخش شده آن (اپيزود دهم از فصل ششم)، با دقت و تأمّل تماشا کنم. حکايتي است پر رمز و راز، و سرشار از حادثه و کشش، که پرسش‌هاي بنيادين نظري برمي‌انگيزاند. به گمانم، مشابهي براي آن نمي‌توان يافت؛ چيزي است فراتر از يک سريال تلويزيوني جذاب که صدها ميليون بيننده را در سراسر جهان مسحور خود کرده. اغراق نيست اگر ادعا کنم اسطوره‌اي نو است همانند برخي اسطوره‌هاي کهن؛ اسطوره‌اي که نه با زبان شعر و حکايت که با جديدترين و بغرنج‌ترين و مؤثرترين زبان مولود فرهنگ بشري روايت مي‌شود: زبان چند رسانه‌اي. (Multimedia Language) از اينرو، تأثير آن بسيار فراگيرتر و ژرف‌تر از اسطوره‌هاي کهن است هر چند در مضمون آن تداوم برخي از اسطوره‌ها را مي‌توان ديد.

سال‌ها پيش درباره تأثير بزرگ آئين‌هاي کهن مصري بر بني‌اسرائيل، و از اين طريق بر يهوديت و مسيحيت، خواندم و نوشتم؛ تأثيري که از طريق «لاويان» تا امروز تداوم يافته است. لاويان کاهناني بودند که به دليل توليت «معبد» از ساير بني‌اسرائيل متمايز مي‌شدند.
در اساطير يهودي- مسيحي، هارون اوّلين کاهن بزرگ بني‌اسرائيل است و نياي لاويان. هارون در غياب برادرش، موسي، پيکره «گوساله طلايي» را به پا کرد و مردم را به پرستش آن برانگيخت. از آن پس، مقام کهانت و صيانت از «معبد» در خاندان هارون موروثي شد و آنان به «کاهنان هاروني» شهرت يافتند. در روايات اسلامي، باني بازگشت بني‌اسرائيل از يکتاپرستي موسوي به بت‌پرستي مصري- فنيقي (کنعاني)، و کسي که پرستش «گوساله طلايي» را رواج داد، فردي است به‌نام «سامري» که با موسي نسبت خويشي ندارد.
امروزه برخي محققين، «لاويان»، يا «کاهنان هاروني»، را در اصل مصري مي‌دانند که در ميان بني‌اسرائيل سکني گزيدند و به‌تدريج بر قبيله لوي (لاوي) و سرانجام بر تمامي بني‌اسرائيل مستولي شدند. علاوه بر تداوم اسطوره‌هاي مصري در بني‌اسرائيل، رواج نام‌هاي مصري در ميان کاهنان بني‌اسرائيل نيز مورد توجه اين پژوهشگران است؛ نام‌هايي چون حفني، فوتيئيل، فينحاس، فشحور، حنمئيل و غيره.
«آرون» (هارون) نوزادي است که در سريال «لاست» جايگاه پررنگ دارد ولي هنوز معلوم نيست در فرجام داستان چه نقشي خواهد يافت. نام «هارون» در ميان يهوديان و مسيحيان مهجور نيست ولي نامي چنان رايج نيست که تصادفاً بر اين کودک نهاده باشند. برخي از شخصيت‌هاي اصلي سريال نام چهره‌هاي نامدار را بر خود دارند: جان لاک، جرمي بنتام، ديويد هيوم، ريکاردو، روسو، ميخائيل باکونين، فارادي، هاوکينگ و غيره. اينان شخصيت‌هاي بزرگ سياسي و فرهنگي و علمي غرب‌ جديدند. تنها نام دو تن از شخصيت‌هاي بزرگ بني‌اسرائيل و اديان ابراهيمي در سريال ديده مي‌شود: جيکوب (يعقوب)، که نگهبان «جزيره» است و موجودي است با قدرتي فراتر از انسان ولي محدود، به سان خدايان اساطيري مصر و يونان و روم باستان که قدرتي محدود داشتند، و آرون (هارون)؛ تنها نوزادي که در «جزيره» به دنيا مي‌آيد ولي هنوز روشن نشده که در سرنوشت «جزيره» چه جايگاهي دارد. در اساطير بني‌اسرائيل، هارون از تبار يعقوب است.
در ميان شخصيت‌هاي اصلي سريال ريچارد آلپرت نيز ديده مي‌شود؛ مردي که در اصل ريکاردو نام دارد، در «جزيره» از جيکوب عمر جاودان مي‌گيرد و در ازاي آن به رابط جيکوب با انسان‌ها بدل مي‌شود. اين نام نه چندان مشهور نيز قطعاً تصادفي نيست. ريچارد آلپرت [+] نام يکي از مروجين فرقه‌هاي رازآميز در سده بيستم است. او يک يهودي اهل ايالت ماساچوست آمريکاست که پس از اتمام تحصيلات عالي در دانشگاه هاروارد به هند رفت و با نام «بابا رام داس» به آمريکا بازگشت و به تبليغ آئين‌هاي رازورانه شبه هندوئي و دوجنس گرايي Bisexuality پرداخت. «رام داس» به معني «خادم خداوند» است؛ همان نقشي که ريچارد آلپرت، به عنوان «مستخدم» جيکوب، در سريال به عهده دارد.
در سراسر اماکن «جزيره» نمادهاي مصري چشمگير است؛ از مجسمه تاورت، [+، +] الهه باروري مصر، تا «معبد» و ساير مکان‌هاي پوشيده از نمادها و نقوش مصر باستان. «تاورت» در لغت به معني «عظيم» است و اين مجسمه نيز عظيم‌ترين نماد موجود در «جزيره» است. تاورت در «غرب» جزيره جاي گرفته. مغرب پايان روشنايي و آغاز تاريکي است. باروري و زايش در آغاز ورود به تاريکي به چه معنا است؟ در رمان «نماد گمشده» دن براون نيز، که آن را مکمل سريال «لاست» مي‌دانم، داستان در غروب آغاز مي‌شود و تمامي حوادث در 12 ساعت شبانه رخ مي‌دهد. اين نظم بر بنيان «امدوات» [+] مصر باستان است که به عنوان کتاب راهنماي سفر به جهان پس از مرگ در مقبره فراعنه دفن مي‌شد. کتاب «امدوات» داستان سفر رع، خداي خورشيد، به دنياي تاريکي، به جهان زير زمين، است. آيا در «لاست» زايش از درون تاريکي پديد مي‌آيد همان‌گونه که در رمان «نماد گمشده» دن براون، از درون کشاکش بي‌وقفه در 12 ساعت شبانه، رازهاي آئين کهن اسکاتي ماسوني «شناخته» ‌شد؟
از ميان آن‌چه تا به امروز پخش شده، مهم‌ترين بخش، از منظر درک مضمون و پيام فلسفي آن، اپيزود نهم از فصل ششم است. در اينجا پيشينه ستيز دو نماد «خير» و «شر»، «جيکوب» و «مرد سياه‌پوش»، ترسيم مي‌شود. از آغاز سريال به‌طور مبهم از جدال «سفيد» و «سياه» سخن مي‌رفت مثلاً، در اپيزود دوّم فصل اوّل، آنجا که جان لاک در ساحل «جزيره» درباره مهره‌هاي سياه و سفيد براي والت، پسر سياهپوست مايکل، مي‌گفت؛ يا در اپيزود ششم فصل اوّل که جان لاک مهره‌هاي سياه و سفيد را کشف مي‌کند که گويي به آدم و حوا تعلق دارند، [+] و موارد ديگر. [+]
در اپيزود نهم فصل ششم با پيشينه ريچارد آلپرت، چهره مرموز سريال، آشنا مي‌شويم؛ همو که گفتيم جيکوب به او عمر جاودان داد، در ازاي آن وي را به خدمت گرفت و ارتباط خويش با آدميان را به او سپرد. انساني است روستايي که از اعتقاد ساده ولي عميق به مسيحيت آغاز مي‌کند، مانند دکتر فائوستوس (فائوست)، با جيکوب معامله مي‌کند و به بهاي عمر جاودان به استخدام او در مي‌آيد. جيکوب حتي بخشش گناهان و فرار از دوزخ را به او نمي‌دهد. بعدها از «جيکوب» سرخورده مي‌شود و مي‌خواهد خدمت خويش را به «مرد سياه‌پوش»، دشمن جيکوب، عرضه کند.
ريچارد آلپرت در اصل ريکاردو نام دارد و يک روستايي اسپانيولي زبان است که در جزاير قناري زندگي مي‌کند. سال 1867 است. زنش به‌نام ايزابلا مي‌ميرد و او در تلاش براي کشانيدن پزشک به بالين همسرش خشمگين مي‌شود و پزشک را ناخواسته مي‌کشد. به مرگ محکوم مي‌شود. نجات مي‌يابد زيرا کشيش متولي اعدام او را به يک صاحب کشتي مي‌فروشد: کشتي «صخره سياه». کشتي در توفان گرفتار مي‌شود، به غرب «جزيره» مي‌رسد، مجسمه تاورت، الهه مصري، را خرد مي‌کند و در وسط «جزيره»، در ميانه جنگل، به گل مي‌نشيند. «مرد سياه‌پوش» و «سياه مو» ريکاردو را از کشتي نجات مي‌دهد و از او مي‌خواهد که «شيطان» را بکشد. منظور جيکوب است. ريکاردو به ساحل مي‌رود ولي جيکوب، که جواني است «سپيدپوش» و «موطلايي»، او را قانع مي‌کند که «مرد سياه‌پوش» به اين دليل در «جزيره» اسير است که مي‌خواهد سراسر جهان را به فساد کشاند.
در اين اپيزود براي نخستين بار مقوله «شيطان» به‌طور جدّي مطرح مي‌شود ولي باز حيران مي‌مانيم که سرانجام «شيطان» کيست. نمي‌دانيم «مرد سياه‌پوش» و «سياه مو»، که حتي نام ندارد و هوّيت واقعي او دودي سياه و مرگبار است و تنها مي‌تواند در قالب‌هاي جسماني ديگران تجلي يابد، و پس از مرگ جان لاک در کالبد او حضور خود را تداوم مي‌بخشد، «شرّ» است يا جيکوب، «مرد سپيدپوش» و «موطلايي»، که در بسياري از ديالوگ‌هاي سريال به «دروغ‌گويي» متهم مي‌شود؛ بنجامين لاينس از او نفرت دارد زيرا به او بها نداده و ريچارد آلپرت (ريکاردو) نيز، پس از قتل جيکوب به دست بنجامين، جيکوب را به دروغ‌گويي متهم مي‌کند. «مرد سياه‌پوش» و «سياه مو» جذاب و متين است، در چهره و گفتارش غمي ژرف ولي پنهان ديده مي‌شود، و رفتارش همانقدر اقناع‌کننده و تأثيرگذار است که رفتار جيکوب.
ميان «مرد سياه‌پوش» و جيکوب «اصل» Rule حکم مي‌راند و هيچ يک حق تخطي از «اصل» را ندارند. در ترجمه فارسي Rule را به «قانون» ترجمه کرده‌اند. Rule فراتر از «قانون» است؛ قاعده غيرقابل تخطي است. «قانون» را مي‌توان نقض کرد ولي «اصل» شکستني و نقض کردني نيست. «اصل» مي‌گويد که «مرد سياه‌پوش» و جيکوب نمي‌توانند يکديگر را بکشند. از اينرو، «مرد سياه‌پوش» مي‌خواهد ريکاردو را به خدمت گيرد براي کشتن جيکوب؛ همان‌گونه که پيش‌تر جيکوب کوشيد تا از طريق فرد ديگر «مرد سياه‌پوش» را بکشد. در اين اپيزود، «مرد سياه‌پوش» به ريکاردو مي‌گويد: «بايد شيطان را بکشي.» او مدعي است که «شيطان به من خيانت کرد. او جسم مرا گرفت، و انسانيتم را.» جيکوب، از منظر «مرد سياه‌پوش» شيطان است زيرا وي را در «جزيره» محبوس کرده و به او اجازه خروج نمي‌دهد. او به ريکاردو (ريچارد آلپرت) مي‌گويد: «من هم مي‌خواهم آزاد شوم» و «جزيره» را «جهنم» مي‌خواند.
جيکوب، برخلاف گفته «مرد سياه‌پوش»، خود را «شيطان» نمي‌داند. او در پرستشگاهي کوچک در زير مجسمه تاورت سکني دارد و کارش بافتن پرده‌اي است با نقوش و نمادهاي ديني مصر باستان. ريکاردو پس از شکست در مأموريت کشتن جيکوب، در کنار ساحل از او مي‌پرسد: «آيا تو شيطاني؟» و جيکوب پاسخ مي‌دهد: نه! او بطري شرابي را که از آن مي‌نوشند به «جهنم» تشبيه مي‌کند و مي‌گويد: بر آن‌چه در اين بطري است مي‌توان نام‌هاي فراوان نهاد: شرّ، بدي، تاريکي. اين محتوي در شيشه محصور است و تنها يک راه خروج دارد؛ چوب پنبه‌اي که در بطري را مسدود مي‌کند. چوب پنبه همين «جزيره» است. «تنها چيزي است که تاريکي را در همان جايي نگه مي‌دارد که بدان تعلق دارد.» اگر اين نيروي تاريکي از «جزيره» بيرون رود، پخش مي‌شود و سراسر جهان را به تاريکي مي‌کشد. آن نيروي تاريکي «مرد سياه‌پوش» است. در اين تمثيل، «مرد سياه‌پوش» موجودي است همچون ضحاک اساطير ايراني که در کوه دماوند به زنجير کشيده شده. [+]

از ديد جيکوب، مرد سياه‌پوش «شيطان» است زيرا معتقد است «همه انسان‌ها فسادپذيرند چون در ذات‌شان گناه است.» جيکوب انسان‌ها را به جزيره مي‌کشاند تا به «مرد سياه‌پوش» ثابت کند در اشتباه است. انسان‌ها، به‌رغم گذشته‌شان، به «جزيره» مي‌آيند و خوبي‌هاي خود را بروز مي‌دهند. به اين دليل انسان‌هايي چون جيمز فورد (ساوير) و کيت استن و سعيد جراح به «جزيره» آورده شدند؛ انسان‌هايي بدکار و قاتل که در «جزيره» فرصت براي نشان دادن خوبي‌هاي‌شان مي‌يابند. همه مي‌ميرند ولي اين مهم نيست زيرا «جزيره» آزمايشگاه «خير» و «شر» است. جيکوب به آن‌ها کمک نمي‌کند زيرا مي‌خواهد خود به خويشتن کمک کنند تا تفاوت ميان «درست» و «غلط» را بفهمند «بدون آن‌که به آنان گفته شود.» او مي‌افزايد: «اين آزمون بي‌معناست اگر من آنان را مجبور کنم کاري انجام دهند.» ولي «مرد سياه‌پوش» در زندگي انسان‌هايي که به «جزيره» وارد مي‌شوند دخالت مي‌کند و جيکوب مانع او نيست. ريکاردو (ريچارد آلپرت) در مکالمه با جيکوب اين را مي‌گويد ولي جيکوب پاسخ نمي‌دهد.
جيکوب توانايي محدود دارد. هيچ کس بدون خواست جيکوب به جزيره وارد يا از آن خارج نمي‌شود؛ ولي توانايي‌اش نامحدود نيست. ريکاردو مي‌پرسد: آيا مي‌تواني زن مرا زنده کني؟ جيکوب پاسخ منفي مي‌دهد. ريکاردو مي‌پرسد: آيا مي‌تواني براي گناهانم طلب آمرزش کني تا به جهنم نروم؟ جيکوب پاسخ منفي مي‌دهد. ولي جيکوب مي‌تواند به ريکاردو عمر جاودان دهد تا در کسوت «ريچارد آلپرت» رابط او با انسان‌ها باشد بي آن‌که پير شود.
سريال «لاست» اسطوره‌اي است جديد؛ چيزي است مانند «ايلياد» و «اديسه» هومر؛ و «جزيره» مکاني است همانند کوه المپ. ستيز اين دو نماد «خير» و «شر» سال‌هاست صد‌ها ميليون انسان را در سراسر جهان از ماجراهاي جذاب خود متأثر کرده. و اين به دليل کارايي رسانه‌هاي جديد، «زبان مولتي مديا»، است. جدال «مرد سپيدپوش» و «مرد سياه‌پوش» همانند ستيز خداياني است که «خوب» و «بد» دارند و قدرت‌هاي محدود نه نامحدود. مثلاً، آنجا که زئوس، «خداي خدايان»، جنگ ميان خدايان را، در حمايت از دو گروه متخاصم از انسان‌ها، برمي‌انگيزاند و در «انجمن خدايان» چنين فرمان مي‌دهد:
«همه شما به سوي دو سپاه فرو رويد و هر کس هر ياوري را که دلش بدان مي‌گرايد بکند... اين بگفت و دوگانگي را برانگيخت. خدايان که دو دسته شدند، به کارزار دويدند... خدايان که از جايگاه نيک‌بختي خود فرود آمده بودند، بدينگونه آتش دو سپاه را به جنگ برافروختند...» (ايلياد، سرود بيستم)
هشت هفته ديگر، با پخش اپيزود هيجدهم فصل ششم، سريالي که از 22 سپتامبر 2004 آغاز شده، به پايان مي‌رسد و آنگاه مي‌توان براي بسياري پرسش‌ها پاسخي يافت. هنوز پيام اصلي سريال مبهم است و پرسش‌ها فراوان؛ پرسش‌هايي که بنيادي‌ترين مفاهيم را در زمينه جبر و اختيار، تقدير و سرنوشت، خوبي و بدي به چالش مي‌کشد. به‌رغم گذشت سال‌ها از پخش سريال هنوز نمي‌دانيم «خوب» کيست و چيست و «بد» کيست و چيست. نمي‌دانيم پايان سريال چگونه رقم خواهد خورد و نبرد «خير» و «شر» چه فرجام و در نهايت چه پيامي خواهد داشت.
و در حاشيه بد نيست به يک نکته اشاره کنم:
در اپيزود اوّل فصل ششم، زماني که سعيد جراح، تنها مسلمان «جزيره»، در هواپيماي اوشيانيک به لس‌آنجلس مي‌رود، و اين بار سقوطي در کار نيست و روايتي جديد از زندگي معمولي قهرمانان سريال، بدون سقوط هواپيما، آغاز مي‌شود، او به عکس محبوبش، ناديا، مي‌نگرد که در لاي گذرنامه‌اش است. اين گذرنامه عراقي نيست؛ ايراني است. تصوير اين صحنه را درج مي‌کنم. قطعاً اين انتخاب تصادفي نيست. چرا بايد فردي با پيشينه و شخصيتي چون سعيد جراح، که بازجو و شکنجه‌گر بي‌رحم گارد صدام حسين بوده و قتل ده‌ها انسان را در کارنامه خود دارد و در يک کلام نمادي است از خشونت و قساوت حکومت‌هاي پليسي، با پاسپورت ايراني به ايالات متحده آمريکا سفر کند؟

پی نوشت: این نکته آخرش توجه منم موقع تماشای سریال جلب کرد! خیلی عجیب بود!

من کیستم؟ خاطرات یک دختربچه بومی استرالیا

2010-04-11T13:49:00.002+04:30

کتاب "? Who am I" : "من کیستم؟" نوشته خانم آنیتا هیس را میخوانم. این کتاب مجموعه ای از خاطرات روزانه یک دختر 10 ساله بومی استرالیایی (Aborigine) به نام ماری است که در سال 2001 منتشر شده است.

ماری در سن 5 سالگی توسط ماموران دولتی به همراه دیگر خواهران و برادرانش از خانواده بومی خود گرفته شده و در یک یتیم خانه با دیگر کودکان زندگی میکند. این اقدام دولت در آنزمان به منظور تربیت کودکان بومی استرالیایی به سبک سفیدپوستان بوده است. بعضی از این کودکان به خانواده های سفید پوست سپرده شده و بقیه در مراکز دولتی نگهداری می شدند.

خاطرات متعلق به سال 1937 است که ماری در آنزمان 10 ساله داشته است. ماری با لحن شیرین کودکانه شرایط زندگی در یتیم خانه، دلتنگیهای بچه ها برای پدر و مادرشان، طبقه بندی کودکان بر مبنای سن و رنگ پوست، نوع نگاه دیگر بچه های مدرسه به آنها و ... را بیان میکند. اینکه مجاز نبودن در مورد خانواده های اصلی شان با هم صحبت کنند، اینکه بعضی از کودکان که از زمان نوزادی به این مرکز آورده شده بودند، هیچ تصوری از خانواده نداشتند و فکر میکردند که پرستارها مادرانشان هستند. در مجموع کتاب جالب و تاثیرگذاریست و نشانه دردناکی از دخالت انسان در طبیعت و زندگی طبیعی یک نسل است که به "نسل دزدیده شده" (Stolen Generation) نامیده شده اند.

سیر تاریخی این وقایع اینطور بوده که در سال 1883 انجمنی بنام انجمن حمایت از بومیان تاسیس که در سال 1940 به انجمن رفاه بومیان تغییر نام داد. این انجمن مسئولیت کنترل بومیان را تا سال 1969 بعهده داشت. این انجمن باور داشت که تنها راه رشد بومیان، گرفتن بچه های آنها از خانواده شان و سپردن آنها به خانواده های سفید یا یتیم خانه ها بوده است.

دولت همچنین مجموعه ای از قوانین بنام قانون حمایت از بومیان بین سالهای 1909 تا 1943 به اجرا گذاشت. این قوانین به انجمن حمایت از بومیان اجازه میداد که بر خانواده های بومیان کنترل کامل شامل:

- مقدار درآمد خانواده

- نحوه خرج آن

- محل مسافرت

- محل تحصیل بچه ها

- آداب و رسوم محلی

- اجازه صحبت به زبان محلی

- اجرای مناسک مذهبی

داشته باشد. همچنین اجازه میداد که انجمن بچه های آنها را بزور از ایشان بگیرد یا حتی بدزد (!) و در محلی که تشخیص میداد نگهداری کند.

بین 1915 تا 1939 هر مدیر محلی یا افسر پلیس میتوانست به تشخیص خود بچه بومیان را از خانواده شان بگیرد و به مراکز پرورش آنها تحویل دهد. دولت همچنین تصویب کرد که کودکان دو رگه (که یه رگه غیر بومی داشتند) میتوانند یک گواهینامه معافیت بگیرند که دارنده آن دیگر بومی قلمداد نمیشد! در عوض دارنده این گواهینامه باید وانمود میکرد که سفید بوده و نباید هیچگونه رابطه ای با خانواده اصلی خود داشته باشد. دولت با این اقدامات بومیان را به افراد سفید تبدیل میکرد که زندگیشان، مذهبشان و آموزششان مانند سفید پوستان بود! مستولیت مراکز نگهداری کودکان نیز با کلیساها بود.

در سال 1950 دولت حق و حقوق بومیان را برسمیت شناخت ولی همچنان ایشان حق رای نداشته و دستمزد کمتری هم نسبت به سفیدها میگرفتند.

کودکانی که بدین شکل از خانواده هایشان جدا شدند، به نسل دزدیده موسومند که تعداد آنها در ایالت نیو سات ولز (همین ایالتی که ما در آن زندگی میکنیم!) بین 15000 تا 20000 است. در نهایت در سال 1980، سازمانی بنام "تعاونی ارتباط بومیان" تشکیل شد که کار آن کمک به یافتن خانواده کودکان بومی (که حالا دیگر بزرگ شده بودند) بود!

پی نوشت: این کتاب گویا به فارسی هم ترجمه و منتشر شده است.

Who am I? The diary of Mary Talence, Sydney, 1937

By Anita Heiss, 2001

تست روانشناسی رنگها

2010-04-05T16:01:00.001+04:30

یک تست روانشناسی رنگها در این سایت گذاشته شده که نتیجه اش برای من این بود:

1- Being a sensible person, you prefer to research any situation before taking action. You don't trust anyone's opinion but your own. You handle your money carefully and accumulate it in small, but secure, increments.

2- Preferring a more casual appearance, you are more comfortable in jeans and a t-shirt than in a suit. You don't like over dressing for any occasion, although you never look scruffy.

3- You are aggressive in business, but tend to take the backseat when it comes to your personal life. You are more comfortable talking about work than relationships.

4- You value highly what is important to you. Some people may find your possessions a little out of fashion, but you don't mind as they appeal to your taste.

5- Variety is the spice of life. You are comfortable in any crowd and get along easily with anyone.

6- You are a good listener, a generous and sympathetic person. You are an important part of your circle of friends, and offer a bright outlook to any situation. However, you can be easily persuaded by others.

عکسهایی از سیدنی

2010-04-02T13:01:00.001+04:30

امروز جمعه دوم آوریل، روز Good Friday (جمعه خوب) است و همه جا تعطیل! ظاهرا ارزش تعطیلی امروز مثل روز کریسمس است که حتی فروشگاههای مواد غذایی مثل Woolworth و Coles یا فروشگاههای 24 ساعته K-Mart هم که معمولا در روزهای تعطیل باز هستند، هم امروز بسته بودند.
روز یکشنبه هم روز Easter است که گویا روز دوباره زنده شدن مسیح است و کاتولیکها آنرا جشن میگیرند و آب مقدس برای تبرک به خانه میبرند و تخم مرغ مخصوص درست میکنند. ظاهرا از این روز به مدت 40 روز (یا 50 روز) به مناجات و توبه میگذرانند. روزدوشنبه هم به همین مناسبت تعطیله.

IMAX بزرگترین سینمای 3بعدی جهان

مرکز شهر سیدنی

دوستی با پرندگان

برش زیبای کوه در اتوبان نیوکاسل-سیدنی

ساحل زیبای ماروبرا محل موج سواری جوانان

سفره هفت سین بچه های دانشگاه

بدون شرح!

مهمونی شام سال نو

چشم انداز سیدنی از اتاق کارم در دانشکده

بر آنم که در کنار تو لنگر افکنم

2010-03-27T04:49:00.001+04:30

امروز دقیقا سه هفته از زمانیکه اومدم سیدنی میگذره. روزیکه با ساک و چمدون توی مرکز شهر (سیتی) دنبال جا می گشتم ولی پیدا نمیکردم. ساعت 7 صبح رسیدم، همه جا ساعت 9 باز میشد و هتلها هم ساعت 10 تخلیه (چک اوت) میکردن. واسه همین تا ساعت 12 که جایی پیدا کردم، سرگردان بودم و خسته، طوری که توی لابی (لانج روم) یه ساعتی خوابم برد! ولی با تمام سختیهاش حالا واسم مثل خاطره شده. یاد 10 سال پیش، روزای اولی که اومده بودم تهران، می افتادم.

هفته اول رو توی سیتی ساکن بودم و هر روز با اتوبوس میومدم دانشگاه. نسبتا راحت بود چون هم دانشگاه خیلی دور نبود هم اینکه اتوبوس فراوون. کارهای ثبت نام همون روز اول انجام شد و دو روز بعد کارت دانشجویی و اکانت دانشگاه رو گرفتم و رسما دانشجو شدم. چندتا خونه رفتم دیدم تا بالاخره یه خونه خوب پیدا کردم توی یه محله آروم و سرسبز و نزدیک ساحل. انصافا ماشین داشتن در این مرحله خیلی خوب بود.

هفته دوم توی خونه جدید ساکن شدم. یه سر هم رفتم نیوکاسل، بقیه وسایل رو آوردم و ان و توماس رو دیدم. هفته سوم هم که یه واحد short course داشتم که هر روز از ساعت 9 تا 17 کلاس داشت و یه روز هم که رفتیم بازدید سایت. این کلاس بار علمی چندانی نداشت ولی برای آشنا شدن با محیط و نحوه تدریس و عملکرد دانشجوهای اینجا خیلی خوب بود. جالبه که چهارتا ایرانی دیگه (3 تا پسر و یک دختر) که فوق لیسانس میخونند، توی کلاس بودند! کلا دانشگاه ما دانشجوی ایرانی خیلی زیاد داره بخصوص لیسانس و فوق لیسانس.

چهارشنبه سوری و نوروز بهانه خوبی بود که توی مهمونیها، ایرانیها رو ببینم و آشنا بشم. واسه سیزده بدر که مصادف با تعطیلات Easter اینجاست، هم بچه ها برنامه گذاشتن ولی تنهایی حال نمیده! :(

خلاصه تا الانش که خوب بوده، ایشالله بقیه اش هم خوب پیش بره! امروز صبح رفتم ساحل قدم زدن و آهنگ شاملو رو گوش میکردم که دیدم یه جاییش انگار حال شاملو هم مثل حال من بوده که گفته:

پس از سفرهای بسیار

و عبور از فراز و فرود امواج این دریای طوفان خیز

برآنم که در کنار تو لنگر افکنم

بادبان برچینم

پارو وانهم

سکان رها کنم

به خلوت لنگرگاهت درآیم

و در کنارت پهلو گیرم

آغوشت را باز یابم

استواری امن زمین را زیر پای خویش

سال نو مبارک

2010-03-20T02:18:00.000+03:30

برای تو و خویش چشمانی آرزو میکنم

که چراغها و نشانه ها را در ظلماتمان ببیند.

گوشی که صداها و شناسه ها را در بیهوشیمان بشنود.

برای تو و خویش روحی که این همه را در خود گیرد و بپذیرد

و زبانی که در صداقت خود، ما را از خاموشی خویش بیرون کشد

و بگذارد از آن چیزها که در بندمان کشیده است، سخن بگوییم.

گاه آنچه ما را به حقیقت میرساند، خود از آن عاریست.

زیرا تنها حقیقت است که رهایی می بخشد.

از بخت یاری ماست شاید که آنچه میخواهیم یا بدست نمی آید یا از دست میگریزد.

سال نو را به همه دوستان و آشنایان خوبم تبریک میگم و آرزوی بهترینها را برای همه دارم.

من که امسال تنهای تنهایم ولی ان شاء الله شما در کنار عزیزانتان سال را به خوبی تحویل کنید.

29 اسفند 1388

کی اولین بود؟

2010-03-10T20:51:00.000+03:30

ما بچه های ورودی 78 دانشکده عمران خیلی جمع خوبی داشتیم. در عین تکثر عقیده و مرام، نوعی هماهنگی و جمع گرایی در وجودمون بود که باعث شد تا همین الان هم ذکر خیرمون توی دانشکده باشه.

در جمع ما هم مثل بقیه جمع ها نفرات اول خیلی توی چشم بودند و همیشه انواع و اقسام حدس و گمانها درباره اینکه کی شاگرد اول میشه، کی نمره اول فلان درس میشه، کی رتبه اول کنکور بوده، کی رتبه اول کنکور ارشد میشه، کی زودتر از همه ازدواج میکنه، کی اول میره خارج، کی زودتر بابا/مامان میشه و .... اما هیچکس در مورد اینکه کی زودتر از همه از این دنیا میره حرفی نزده بود. شما چی؟ تا حالا به این فکر کردین که کی زودتر میمیره؟

متاسفانه الان شنیدم که سعید خسروی (بچه قائمشهر) از همکلاسیهای دوست داشتنی من بر اثر سانحه گودبرداری ساختمان دار فانی را وداع گفت. سعید هم اول شد! من که نمیتونم باور کنم. بنظرم سعید یه گوشه ای از این دنیا مشغول شیطنتهای خاص خودش است.

روحش شاد

ویزا اومد

2010-02-24T15:08:00.000+03:30

بالاخره اون ایمیلی که مدتها منتظرش بودم امروز اومد. ویزای تحصیلی آماده شده و باید برم سفارت بگیرم.

پی نوشت: دو ماه بعد از اینکه مدارکم رو به سفارت تحویل دادم، از طرف سفارت یک خانم ایرانی به عنوان مسئول پرونده من معرفی شد که با اون در تماس بودم. وقتی که اومدم ایران و با ایمیل اطلاع دادم که ایرانم، از خود استرالیا تماس گرفتند و خواستند که خانم هم باید از استرالیا خارج بشه! وقتی که هدی هم خارج شد و باز من با ایمیل به همون خانم اطلاع دادم، اینبار از سفارت استرالیا در اردن یکی تماس گرفت (به زبان فارسی و لهجه عربی) و چندتا سوال پرسید!!!! من مونده بودم که پس این سفارت تهران و این مسئول پرونده چی شد!! گفتم احتمالا دارن سفارت رو تعطیل میکنند!!! تا اینکه امروز ایمیل اومد که بدلیل شلوغی زیاد سفارت تهران، کلا مراجعه حضوری به سفارت تعطیل شده مگر با وقت قبلی و همچنین کلیه پرونده های ویزای دانشجویی هم در سفارت استرالیا در اردن بررسی میشود!!!

قوانین بازی تنیس

2010-01-19T14:43:00.001+03:30

مسابقات تنیس اوپن استرالیا، یکی از 4 گرند اسلم معروف جهانی از دیروز در شهر ملبورن شروع شد. بهمین بهانه و از اونجا که بازی تنیس در کشور ایران خیلی جدی گرفته نمیشه و آموزش اولیه هم داده نمیشه، گفتم قوانین این بازی رو برای کسانیکه علاقه دارند اینجا بنویسم.

1- زمین بازی:
مستطیلی به طول 78 فوت (23/77 متر) و به عرض 27 فوت (8/23 متر) برای تکنفره و 36 فوت (10/97 متر) برای دو نفره است. زمین بازی توسظ توری به ارتفاع 3 فوت (0/914 متر) به دو قسمت مساوی تقسیم میشود.

خطوط زمین بازی:

- دو خط طولی کناری: تفکیک کننده زمین بازی تکنفره از دو نفره می باشد.

- خط سرویس: خطی به موازات تور و به فاصله 21 فوت (6/4 متر) از آن میباشد که فقط در زمین تکنفره قرار دارد. فضای بین خط سرویس و تور که زمین سرویس نامیده میشود، توسط خط طولی به دو قسمت مساوی تقسیم میشود.

2- امتیازدهی
الف:در یک بازی (Game):
الف 1: بازی استاندارد (Standard Game):

- هیچ: Love

- امتیاز اول: 15

- امتیاز دوم: 30

- امتیاز سوم: 40

- امتیاز چهارم: برد

اگر هر دو بازیکن 3 امتیاز بگیرند (40-40) به آن دوس Deuce گفته میشود، امتیاز بعدی رو هرکس بگیره به اون Advantage میگن و اگر بتونه یک امتیاز دیگه هم پشت سرش بگیره برنده بازی میشه و اگر حریف امتیاز بگیره (هر دو Ad بشن) دوباره به دوس برمیگردند و بازی تا جاییکه یک طرف دو امتیاز پشت سر هم بگیره و برنده بازی بشه، ادامه خواهد داشت. سپس به بازیکنها استراحت داده میشود.

الف 2: بازی تای-بریک (Tie-Break Game)
در این روش امتیازها با اعداد 0، 1، 2 و... شمرده میشود. بازیکنی که 7 امتیاز را بگیرد بشرطی که از حریف حداقل 2 امتیازجلوتر باشد (7 به 5 یا کمتر) برنده یک بازی(Game) میشود در غیر اینصورت بازی تا زمانیکه این اختلاف 2 امتیاز تامین شود، ادامه می یابد.
بازیکنی که نوبت زدن سرویس را دارد، سرویسها را تا امتیاز اول میزند. سپس بازیکن مخالف برای دو امتیاز بعدی سرویس میزند و بعد از هر 2 امتیاز، سرویس عوض میشود.

ب: در یک ست:

برای محاسبه امتیازها در یک ست دو روش وجود دارد که قبل از بازی به بازیکنها گفته میشود که از کدوم روش استفاده میشود:
- در روش اول (Advantage Set) بازیکنی که 6 بازی را ببرد بشرطی که حداقل 2 امتیاز از حریف جلوتر باشد، برنده ست میشود. در غیر اینصورت بازی تا زمانیکه این اختلاف ایجاد شود ادامه خواهد یافت.
- در روش دوم (Tie-Break Set) بازیکنی که 6 بازی را ببرد بشرطی که حداقل 2 امتیاز از حریف جلوتر باشد، برنده ست میشود. در غیر اینصورت اگر هردو بازیکن به امتیاز 6 رسیدند، یک بازی تای-بریک تعیین کننده برنده است..

ج: در یک مسابقه:
یک مسابقه میتواند از 3 یا 5 ست تشکیل شود و بازیکنی که 2ست از 3 ست یا 3 ست از 5 ست را ببرد، برنده مسابقه است. بدلیل پیچیدگی سیستم امتیازدهی بازی تنیس، تعیین برنده هر مسابقه قابل پیش بینی نبوده و بارها شده که بازیکنی که 2 ست از حریف جلوتر بوده در نهایت بازنده شده است. زمان یک مسابقه ممکن است 3 یا 4 ساعت طول بکشد.

3- دیگر قوانین:
- سرویس زن و حریف باید در هنگام سرویس در دو سمت مخالف قرار بگیرند. انتخاب اولین سرویس زن و زمین با قرعه است.
- زمینها در پایان بازیهای استاندارد فرد (اول، سوم و ...) عوض میشود. در بازی تای-بریک هر 6 امتیاز زمین عوض میشود.
- تماس توپ با خط کناره، داخل محسوب میشود. برخورد توپ با موانع مشخص پس از یرخورد به زمین بازی، صحیح بوده و امتیاز محسوب میشود.
- موانع مشخص یا ثابت شامل دیواره ها، صندلی تماشاچیان، داوران، توپ جمع کنها (اگر در جای مشخص خود باشند) می باشد.
- سرویس زن در هنگام سرویس باید پشت خط انتهایی زمین و مابین امتداد فرض خط وسط و خط کناره قرار بگیرد. سرویسها باید بطور متناوب از نیمه های راست و چپ زده شود. اولین سرویس از سمت راست زده میشود. توپ سرویس باید در زمین سرویس مقابل (بطور قطری) اصابت نماید. سرویس زن مجاز به حرکت در هنگام سرویس نیست و نباید از محدوده مورد نظر خارج شده یا پایش خطوط را لمس نماید.
- خطای لت (Let): چنانچه توپ سرویس به لباس یا بدن سرویس زن یا هم تیمش (دو نفره) بخورد یا به تور یا به موانع ثابت برخورد نماید.
- خطاهایی که به از دست دادن امتیاز منجر میشود:
الف - دو خطای متوالی سرویس
ب - برگشت توپ سرویس قبل از برخورد به زمین
ج - تماس بازیکن یا راکت با تور
- برخورد توپ با تور هنگام برگشت، صحیح است.

منبع: قوانین تنیس 2007 - فدراسیون بین المللی تنیس (ITF)

استعفا از زندگی

2010-01-06T08:51:00.003+03:30

منبع

عاشورا

2009-12-27T03:33:00.001+03:30

امروز عاشوراست. عاشورا همیشه برای من با شهر و ولایت عجین شده. یک قرار نانوشته برای با هم بودن. برای رفتن به ولایت. برای شرکت در مراسم مذهبی شب عاشورا و تعزیه خوانی روز عاشورا و سپس حضور بر سر مزار رفتگان.

تفریبا هر سال میرفتم. نه اینکه آدم مذهبی باشم یا به اینکار اعتقاد داشته باشم. نه! ولی دوست داشتم. بخصوص در ایران که از اول محرم تمام کوچه و خیابان، تلویزیون و ... همه عزادار میشن و ناخواسته تورا با خودشون برای شمارش روزهای دهه محرم تا روز عاشورا همراه میکنن.

بیشترین قسمتی که دوست دارم غذاهای نذری است که توی این ایام داده میشه. بعد از اون از نوحه خوانی خیلی خوشم میاد و سینه زنی. بخصوص اگه مداحش ریتم خوبی رو رعایت کنه. ولی از سخنرانیهای مذهبیش اصلا خوشم نمیاد چون واقعا خسته کننده است و معمولا چیزهایی میگن که من اصلا قبول ندارم.

ولی از همه این حرفها که بگذریم، محرم و عاشورا فارغ از عزاداری، نوعی حرکت و همکاری اجتماعی است که اونو لذتبخش میکنه و بنظر من، ماندگار. دو روز پیش اینجا کریسمس بود. شب کریسمس به یک مهمونی شعرخوانی کریسمس دعوت شدیم که بسیار جالب بود. شعرهای مرسوم کریسمس که توی کلیساها هم زیاد اجرا میشه، را دسته جمعی به همراه پیانو میخوندن. افرادی که اونجا همدیگر رو میدیدند تقریبا از کریسمس سال قبل همدیگر را ندیده بودن!! یعنی این جمع فقط برای این منظور تشکیل میشد. حالا تصور کنین اگه برای هر منظوری یک گروه دیگه داشته باشند، در طول سال یک نفر با چند نفر جدید رابطه خواهد داشت و این همون ایجاد روابط اجتماعی است.

امروز عاشوراست و خانواده هم مثل همیشه میرن ولایت برای مراسم. ایشاله برنامه مثل هرسال خوب باشه و ناهارشم البته بهتر:دی! عصر هم سر خاک از طرف منم فاتحه ای بخونین برای پدر، برادر، پدر بزرگ و مادربزرگ. روحشان شاد.

خبر خوب

2009-12-01T04:32:00.001+03:30

بالاخره نامه بورس من اومد. خدا رو شکر. حالا باید منتظر ویزا باشم.

کنسرت اندی و کوروس

2009-11-27T09:44:00.001+03:30

هفته بعد کنسرت اندی و کوروس است توی سیدنی. پنجم دسامبر. ما هم بلیط گرفتیم بریم. باید از اون برنامه های حال بده و اکتیو باشه. ایرونی ها همه هستند. فردا هم گویا کنسرت شادمهر عقیلی است. الان دیگه فصل کنسرته توی دنیا.

فردا به یه برنامه مسابقه اسب سواری دعوت شدیم همینجا توی نیوکاسل. اعلام کردند که باید لباس رسمی بپوشیم مثل کت و شلوار یا پیراهن رسمی با کراوات! گویا با تی شرت و شلوارک که لباس یومیه اینجاست راه نمیدن! بریم ببینیم داستان چیه؟ حالا خوبه ما توی ایران عادت داریم به کت و شلوار و پیراهن. بعضی بچه های اینترنشنال هستن که بعید میدونم اهلش باشن مگر توی مهمونی و عروسی (اگه رفته باشن). قیافه هاشون دیدن داره!

امروز قرار بود استاد عزیز نامه بورس منو بفرسته ولی ایمیل زد که دوشنبه نهایی میشه و میفرسته! خیلی نگران سفارت هستم.

اینجا از لحاظ مواد غذایی خیلی متنوعه ولی به ذائقه ما نمی چسبه مخصوصا محصولات گوشتی مثل گوشت قرمز، سوسیس و همبرگر و پیتزا و اینجور چیزها. ولی انصافا از لحاظ میوه خیلی عالیه. هم میوه همه فصول رو داره هم انواع میوه (به مدد واردات میوه). جالبه که لیمو شیرین اصلا ندارن فقط لیمو ترش (زرد و سبز) دارن! ولی درعوض مانگو دارن که خداست!

بعد از ظهر یک روز گرم

2009-11-23T03:49:00.003+03:30

ساعت 7 بعدازظهره، هوا خیلی گرمه، هواشناسی دما رو 40 درجه نشون میده. با اینکه لباس ندارم ولی شرشر عرق میریزم!

صاحبخونه میگه: ما داریم میریم ساحل شما نمیایی؟ پیشنهاد غیرمنتظره است چون هوا تاریک شده بود ولی گرما کلافه کننده است. میگم باشه. حوله شنا رو برمیدارم و می پرم تو ماشین!

به ساحل که میرسیم میبینم شلوغه. پس پیشنهاد عجیبی نبود. می پریم تو آب. اوووه چقدر خنک... نور ماه ساحل رو روشن کرده. فوق العاده است... آرامش رو حس میکنی. آرامش رو تو صورت مرد و زن داخل آب میبینی... موج میاد. موجهایی که عمق آب رو یکی دو متری زیاد میکنند. اینجاست که فرق دریا و اقیانوس رو لمس میکنی.

بعد از اینکه حسابی کیفمون کوک شد میزنیم بیرون. هم دوش صحرایی هست هم دوش کابینی. دوش صحرایی در واقع یک ستونه که در چهارطرفش چهارتا نازل آب داره. یعنی حداکثر استفاده ازحداقل فضا.

حوله رو لنگ وار می پیچم دور خودم و سوار میشیم میایم خونه. مردم رو میبینم که با حوله یا شلوارک یا مایو، مرد و زن، سواره و پیاده، خوشحال و خرسند دارند گز میکنند سمت خونه هاشون.

اینم تجربه دیروز من بود که فقط اینجا می تونم تکرارش کنم!

بورس تحصیلی

2009-11-13T06:51:00.008+03:30

بالاخره بورس من درست شد.
استاد عزیز تازه از آمریکا اومدن و از من خواستن که برم پیششون تا تکلیف بورسم رو مشخص کنن! منم دیروز رفتم سیدنی. صبح رفتم و شب برگشتم. در نهایت قرار شد بورس کامل رو بهم بدن! گفتن که کارهای اداریش رو انجام میدن و نامه بورس رو برام میفرستن تا منم بفرستم واسه سفارت. حالا دعا کنین بقیه مراحلش بخوبی پیش بره!

مشکل اصلی بورس واسه دانشجوهای اینترنشنال در استرالیا اینه که هزینه ثبت نام (Tuition Fee) خیلی زیاده (25000 دلار) نسبت به دانشگاههای آمریکا و کانادا (15000 دلار) و دانشجوهای لوکال (استرالیایی یا کسانی که اقامت دائم دارند) از پرداخت این هزینه معافند. هزینه زندگی هم حدود 20000 دلاره. بنابراین مبلغ بورس کامل برای دانشجوهای اینترنشنال با هزینه ثبت نام میشه 45000 دلار در سال ولی برای دانشجوهای لوکال میشه 20000 دلار. از طرفی حقوق یک دانشجوی پستداک هم سالی 45000 دلاره!

بنابراین اساتید ترجیح میدن یا دانشجوی لوکال بگیرند یا اگر بخوان خیلی هزینه کنند یک دانشجوی پستداک که PhD رو با خود اونها کار کرده بگیرند که دیگه خودشون رو علاف دانشجوی جدید نکنند! بخصوص اینکه 25000 دلار هزینه ثبت نام از کف هر دو (استاد و دانشجو) میره تو جیب دانشگاه!

خلاصه با تمام این مشکلات، بالاخره استاد عزیز قبول کردن که بورس کامل رو به من بدن! دستشون درد نکنه! ایشاله خدا بیشتر بهشون پروژه برسونه!

پی نوشت 1: البته دیروز استاد عزیز یک پیشنهاد وسوسه انگیز هم بمن کردن و اون اینکه بجای اینکه دانشجو PhD بشم، منو به عنوان دستیار پژوهشی (RA) معرفی کنه که حقوقش همون 45000 دلاره! (یعنی اون 25000 دلاری که قراره بره تو جیب دانشگاه بیاد تو جیب بنده!). البته لازمه اش اینه که من برم ایران و برای یک نوع ویزای جدید اپلای کنم.

ولی متاسفانه بخاطر وضعیت نابسامان سیاسی و تاخیرهای سفارت، ریسک خیلی بالایی داره و بیخیالش شدیم!

پی نوشت 2: استاد عزیز در سفر آمریکا به چندین دانشگاه اونجا رفتند واسه سخنرانی و سمینار و ... (ایشون یه کمی خفن تشریف دارن در حوزه کاری خودشون و همه جا میخوانشون!) از اونجایی که ما بچه های عمران 78 شریف تقریبا در کل دنیا پخش شده ایم، یکی ازدوستان عزیز ما هم که توی اون دانشگاه بودن (و از جریان مشکلات بنده هم با خبر بودن) به اتفاق چند تا از دوستان، استاد عزیز ما رو شام دعوت میکنند و حسابی خوش میگذرونند و در حین خوش گذرونی جریان بنده رو هم یادآوری میکنن! استاد عزیز از همونجا پیام میدن: "به فلانی بگین نگران نباشه! یه کاری براش میکنم!" و اینچنین بود که دوستان از راه دور هم ما را مرهون لطف خویش قرار دادند!

زمان مناسب بارداری به روایت وزیر و عواقب آن

2009-11-09T04:00:00.006+03:30

دیروز روزنامه‌ای تیتر زده بود: «هشدار خانم وزیر به زنان ایرانی»

ماجرا از این قرار است که سرکار خانم مرضیه وحید ‌دستجردی پنج‌شنبه هفته گذشته در حاشیه کنگره زنان و مامایی گفته است: «زنان در صورت تصمیم به بارداری سعی کنند در دوران اپیدمی و ناندومی آنفلوآنزای نوع A اقدام به بارداری نکنند».

فقط یک نکته کوچک هم به عرض برسانم که پیش‌بینی می‌شود این دوران حدود دو تا سه سال باشد، که البته خانم وزیر به این نکته اشاره‌ای نکرده‌اند. طبیعتاً این سفارش موقعیت‌های گوناگونی پدید می‌آورد.

موقعیت اول: دادگاه خانواده

زن: آقای قاضی من خواهش می‌کنم من رو از دست این دیو پلید نجات بدین.

قاضی: چرا؟ مگه چی شده خانوم؟ چرا این‌قدر از شوهرتون ناراحتین؟

زن: هیچی، دیشب داشت یواشکی می‌اومد توی اتاق خوابمون.

قاضی: خب عیبش چیه؟ توی اتاق خواب همسایه که نمی‌رفته.

زن: این می‌خواد منو بکشه!

قاضی: آخه چرا؟ همسرتونه.

زن: مرتیکه از من بچه می‌خواد! می‌خواد من آنفلوآنزای خوکی بگیرم.

قاضی: غلط کرده. اگه نظر «بد» داره و مطمئن هستین، بگم سه سال بندازنش هلفدونی.

موقعیت دوم: آرایشگاه زنانه

زری خانوم: والا خدا شانس بده. واقعاً ثریا شوهر کرد؟ اونم توی این موقعیت بحرانی که شوهر گیر فلک نمی‌یاد؟

پری خانوم: آره پس چی، یه جوون باکلاس و برازنده و پولدار و خوش‌تیپ.

زری خانوم: اوه! اوه! این جوری که تو می‌گی با اخلاقی که من از اون ثریای جیگر در اومده می‌شناسم، آنفلوآنزای خوکی روی شاخشه!

پری خانوم: نه خواهر. دو قبضه شانس آورده. شوهره اجاقش کوره!

زری خانوم: والا اون شوهر رو باید بذاره روز سرش قیمه قورمه کنه.

پری خانوم: قیمه قورمه نه! حلوا حلوا!

زری خانوم: چه می‌دونم. اونقده حرصم گرفته که نمی‌دونم چی می‌گم.

منبع: خبر

پی نوشت: امروز 90 امین سال تولد میخائیل کلاشنیکف، طراح اسلجه کلاشنیکف بود.

میخائیل کلاشنیکف سازنده «تفنگ خودکار ۴۷» است. این مسلسل نه تنها توسط سازمان موسوم به فراکسیون ارتش سرخ RAF در آلمان، بلکه توسط گروه‌های گوناگون در کشورهای مختلفی مانند زیمبابوه، موزامبیک و یا توسط حزب‌الله به کار گرفته شده است. یاسر عرفات، رهبر پیشین تشکیلات خودگردان فلسطینی از کلاشنیکف به عنوان «افتحار مبارزان در تمام جهان» نام برد.

بنا به آمار تخمینی، حدود ۱۰۰ میلیون نمونه از تفنگ کلاشنیکف در سراسر جهان وجود دارد . کلاشنیکف می‌گوید: «بدون آلمانی‌ها من هرگز طراح اسلحه نمی‌شدم». شاید این دید به وی کمک می‌کند که بتواند با وجود نتایج مرگبار اختراع خود زندگی کند. ساخت تفنگ کلاشنیکف غیر از شهرت، برای سازنده‌اش نفع دیگری به همراه نداشت. او پولی را برای ثبت اختراعش به دست نیاورد. در سال ۲۰۰۴ از کلاشنیکف به عنوان مهمان در جشن معرفی «ودکای کلاشنیکف» در لندن دعوت به عمل آوردند.

نگاهی به زندگی کسی که بیشترین خدمت را در کشتن انسان‌ها کرده است، می‌تواند دردناک باشد. کلاشنیکف می‌گوید: «مقصر سیاستمدارانی هستند که نمی‌توانند به توافق برسند و مخترع‌ها مقصر نیستند.»

از یک زاویه می‌توان او را سازنده اختراعی نامید که عامل کشتار هزاران انسان در سراسر جهان شده است. از سوی دیگر میخائیل کلاشنیکف به عنوان افسر نظامی در پایان جنگ جهانی فقط کسی بود که طرحش در مقایسه با دیگران موفقیت به دست آورد؛ طرحی که در واقع برای کمک به پیروزی ارتش شوروی در مقابل نیروهای آلمان فاشیستی ارائه شده بود.

منبع: دویچه وله

سریال لاست

2009-10-31T17:40:00.006+03:30

سریال لاست رو دیدم. فوق العاده بود. 5 تا فصل با 101 اپیزود 40 تا 45 دقیقه ای! 10 روز تموم نشستم و دیدمش... داستان یک هواپیمایی است که در یک جزیره دورافتاده در اقیانوس آام سقوط میکنه و 44 نفر زنده میمونن! این افراد زندگی جدیدی رو برای مدت طولانی در کنار هم تجربه میکنند!
حسابی رفته بودم تو بحرش! شبها همش خوابشو میدیدم! و الان بعد از 5 روزی که تمومش کردم، کم کم دارم ازش فاصله مگیرم! گهگاهی فکر میکنم که الان توی فضای لاست قرار دارم! چون بیشتر صحنه های جنگلیش توی استرالیا گرفته شده و خیلی شبیه طبیعت و ساحل اینجاست.

شاید تعجب کنین ولی اغراق نمیکنم! اصولا من از فیلمها و سریالهایی خوشم میاد که بتونم توی فضاشون قرار بگیرم و با داستان پیش برم و همراه شخصیتهای داستان در مقاطع حساس تصمیم گیری کنم. و البته تصمیم های شخصیتهاش (بخصوص 2 - 3 شخصیت اصلیش) معقول باشه نه اینکه احمقانه باشه! و این سریال هم از این ویژگی برخورداره که من میتونم باهاش پیش برم و مثل شخصیت دوست داشتنیم (جک) تصمیم بگیرم و تصمیمات دیگران رو هم مثل جک ارزیابی کنم... از طرف دیگه پیچیدگی زیاد داستان که باعث میشه تو رو با خودش پیش ببره... همچنین شخصیتهای متنوعش هم به جذابیتش اضافه میکنه! خلاصه خیلی حال کردم.

حالا شخصیتهای داستان:

1- جک: شخصیت مورد علاقه من که بیشترین ارتباط رو با این شخص برقرار کردم. شاید شخصیت رویایی خودم بوده... یک پزشک متعهد. تعهد بزرگترین و مهمترین دغدغه زندگیش بود! چقدر توی اون صحنه ای که از زنش شنید که با یکی دیگه رابطه داره و میخواد بره با اون زندگی کنه، دلم براش سوخت! چون دقیقا همون موقع کسی دیگه (دختر یکی از مریضهاش که زیر عمل مرد) جک رو بوسیده بود و جک با سختی زیاد خودش رو آماده کرد که قضیه رو به زنش بگه ولی در جواب چی شنید!

2- کیت: دختری با قابلیتهای مختلف که نقشش رو خوب بازی میکنه.

3- سویر یا جیمز: شخصیتی پر حاشیه و پر مجادله ولی جالب و با مزه.

4- سعید: یک عنصر اطلاعاتی و با ارزش که نشون میده چقدر کار اطلاعاتی و مهارتهای فنی در مواقع حساس لازم و ضروریه. کسی که بخاطر سابقه و تجربه کاریش، همه تشخیصهاش درست بود ولی دیگران لزوما بهش گوش نمی دادند. از این هم خیلی خوشم اومد.

5- جان لاک: یک فرد مورد عنایت واقع شده... معتقد به متافیزیک... یک برگزیده... و به خاطر همین خصوصیاتش خیلی روی اعصاب من بود. مخصوصا تصمیمهاش همگی مورد دار بودند!

بقیه شخصیتها هم نقشهای مکمل رو داشتن و در بینشون آدمهای ضعیف و قوی وجود داشت که تصمیماتشون نشان دهنده نوع شخصیتشون بود و نشون میداد که چقدر آدمهای ضعیف میتونن در مواقع حساس خطرناک باشن و باید علاوه به اینکه حواست به دیگران (Others) یا همون دشمن باشه، مراقب این افراد هم بود.

نمونه کامل اون مایکل بود که پسرش هم بود و فکر میکرد بخاطر نجات پسرش باید هر کاری منجمله خیانت به بقیه رو انجام بده!

نتیجه کلی که از این مجموعه میشه گرفت این بود که:

اول: گروهی فکر کنیم و تصمیم بگیریم. سعی کنیم منافع جمع رو به منافع شخص ترجیح بدیم.

دوم: هرکسی قابلیتهای خودش رو داره پس در هر زمانی، بسته به نوع موقعیت، به کسی که مهارتش رو داره اعتماد کنیم.

سوم: منافع درازمدت رو فدای منافع کوتاه مدت نکنیم.

چهارم: مراقب باشیم. نه زود به کسی اعتماد کنیم و نه بیخودی بدبین باشیم. منتظر موقعیتی که هرکسی خودش رو نشون میده باشیم.

پنجم: کار اطلاعاتی و تجزیه تحلیل مهمترین کار در شرایط سخته. سعی کنیم همه اتفاقات رو به ذهن بسپاریم و درست تحلیل کنیم. از هیچ چیزی غافل نشیم. و چون اینکار شبیه معادلات چند مجهوله است، سعی کنیم یکسری از مجهولات رو به ثابت تبدیل کنیم یعنی یکسری از آدمها رو زودتر بشناسیم و بهشون اعتماد کنیم تا کمتر گیج بشیم.

ششم: آدمهای ضعیف رو توی موقعیتهای حساس نگذاریم چون معلوم نیست چه رفتاری میکنند.

هفتم: دشمن همیشه از نقطه ضعفها وارد میشه... پس ضعفهای خودمون و دیگران رو بشناسیم تا بتونیم عملکرد دشمن رو حدس بزنیم. به یاد داشته باشیم که همه آدمها نقاط ضعف و تاریک و مبهم دارند پس از داشتن نقطه ضعف نترسیم و اجازه ندیم که دشمن از اون طریق به ما فشار بیاره و بخواد که اخازی کنه!

هشتم: وجود آدمهای موفق و درست اندیش در جمع به نفع همه است پس اجازه ندیم بخاطر حسادت شخصی منافع جمع به خطر بیفته.
نهم: همیشه کاری رو انجام بدیم که بعدش عذاب وجدان نداشته باشیم! بخصوص در راه مبارزه برای نجات مراقب باشیم که نامردی نکنیم و بعد از اینکه نجات یافتیم، دچار عذاب وجدان نشیم که خلاصی از اون خیلی سخته!

پی نوشت 1: همیشه فکر میکردم تلفظ اسمم (سعید) برای خارجیها سخته و دوست داشتم اسم دیگه ای داشتم! تا اینکه پارسال رفتیم ارمنستان و اونجا خودم رو که به لیلیت (دختر ارمنی و از آشنایان) معرفی کردم دیدم مشکلی نداره! ازش پرسیدم: تلفظش راحته؟ گفت آره! یه سریال تلویزیون پخش میکرد که یه شخصیت اون اسمش سعید بود (و احتمالا شخصیت محبوبی هم بوده!!!!).
2 هفته پیش توی مهمونی همکارای هدی، وقتی خودمو معرفی کردم، کریستیان - یه پسر آرژانتینی - کلی ذوق کرد ( مثل ما که اسم مارادونا رو بشنویم ذوق میکنیم) بعد فهمیدم که اسم یکی از شخصیتهای سریال لاست هم سعید بوده که اتفاقا مورد علاقه کریستیانه!! حالا دیگه با اسمم حال میکنم! و برای اولین بار از اینکه اسمم عربیه خوشحال شدم چون اگه نبود که حالا حالا توی این سریالها نمیومد!!!

اعتیاد، فساد، فحشا

2009-10-13T15:24:00.006+03:30

"خانه خورشید" در دروازه غار، یکی از جنوبی‌ترین و فقیرترین محله‌های تهران قرار دارد. این مرکز از بهمن ماه سال گذشته تاکنون، ۳۵۰ زن معتاد را پذیرش کرده است. آدرس این مرکز در جایی ثبت نشده و بر سر در آن نیز تابلو یا نشانه‌ای به چشم نمی‌خورد. مدخل خانه با پرده‌ای گلدار از کوچه جدا شده است. کسانی که با موقعیت محله آشنایی ندارند، ممکن است گمان کنند که اینجا محل اطعام گرسنگان و فقرا است.

نرخ آسیب‌های اجتماعی چون اعتیاد، فحشا و بزهکاری در این منطقه بسیار بالاست. خرید و فروش مواد مخدر در انظار عموم صورت می‌گیرد. پاره‌ای برادران و شوهران، پول خرید مواد را از تن‌فروشی خواهر یا همسر خود می‌پردازند. قیمت هرویین در اینجا از یک بسته سیگار هم ارزان‌تر است. بهای یک گرم هرویین وارداتی از افغانستان، تنها سه دلار و نیم است.

راوی این اطلاعات به خبرنگار اشپیگل، لیلا نام دارد. اودختر جوانی است که از ۱۵ سالگی هرویین می‌کشیده و به‌خاطر عشق از خانه فرار کرده است. عاشق لیلا نیز هرویینی و بیکار بوده و او به تدریج برای تامین هزینه مواد، شروع به تن‌فروشی کرده است. لیلا یک روسپی تلفنی بوده است. مشتری‌ها با تلفن همراه او تماس می‌گرفته‌اند و قرار دیدار در آپارتمان مجردی یا اتومبیل را می‌گذاشته‌اند.

امثال لیلا در تهران بسیارند. صحبت از اعتیاد و خودفروشی زنان و دختران جوان که سالیان دراز در جمهوری اسلامی تابو بود، دیگر انکار نمی‌شود. چند سالی است که به آنان جای تبهکار و بزهکار، لقب بیمار را داده‌اند. "خانه خورشید" به عنوان نخستین مرکز رسیدگی به زنان معتاد، در چنین فرآیندی شکل گرفت. دولت از وجود این محل خبر دارد و مخارج آن پیش از همه، از طریق کمک‌های خیریه تامین می‌شود.

از دو سال قبل تاکنون این خانه ماوای صدها زن معتاد تهرانی است که در آن متادون، دارو، نیازمندی‌های بهداشتی، کاندوم و یک وعده غذای گرم دریافت می‌کنند. مصرف متادون که آرام‌بخشی جایگزین مواد مخدر است، طرحی موفق است که منجر به بازگشت بسیاری معتادان به جامعه و کاهش بزه نزد آنان شده است.

گزارشگر اشپیگل به رتبه اول ایران در نرخ اعتیاد اشاره می‌کند. مسئولان دولتی از میزان یک میلیون و ۲۰۰ هزار معتاد در این سرزمین ۷۲ میلیونی یاد می‌کنند، اما برآورد سازمان ملل از شمار معتادان ایرانی، سه میلیون نفر است. ۱۰ درصد این رقم غم‌انگیز را زنان تشکیل می‌دهند و این میزان با سرعت رو به افزایش است.

هفته‌نامه اشپیگل به نقل از زنان حاضر در "خانه خورشید"، دلایل رویکرد به اعتیاد آنان را زندگی دوگانه در ایران دانسته است. این زنان عنوان کرده‌اند که برای رهایی از فشار انواع ممنوعیت‌ها، مناسبات دیکتاتوری در اجتماع و خانواده، محرومیت‌های جنسی یا فشار بیکاری، به دنیای تخدیر پناه برده‌اند. آنها گفته‌اند، مادامی که وضعیت زندگی‌شان تغییری نکند، دست از تزریق یا کشیدن هرویین و تریاک بر نمی‌دارند.

یک سال از ترک اعتیاد لیلا می‌گذرد. او پای ثابت "خانه خورشید" است و ماه پنجم بارداری خود را سپری می‌کند. آرزوی او بعد از سلامتی فرزند در راه‌اش، تماشای یک مسابقه فوتبال از استادیوم صدهزار نفری است. آخر رفتن به ورزشگاه برای زنان و دختران ممنوع است!

منبع

پی نوشت:

چند ماه پیش که مدتی توی ایران تنها بودم، بعد از اینکه از شرکت میومدم و ساعتی استراحت میکردم، میزدم بیرون چون از اینکه تنها توی خونه باشم بدم میومد! خونه دوستی فامیلی میرفتم یا با ماشین دورمیزدم.

یکی از راههای پی بردن به "زیر پوست شهر" حضور در خیابون و دقت در اتفاقات بخصوص در شب است! در یکی از این شبها داشتم از پونک به سمت آریاشهر میومدم که دیدم ماشینها پیله کردن به یه عابری که ظاهرا اونجا بود ولی دیده نمی شد! خوب از این صحنه ها زیاد دیده شده مخصوصا توی پونک و آریاشهر و ... ولی متفاوت بود چون هم بی موقع بود هم اینکه این عابر که یه خانم بود و توی تاریکی وایستاده بود 1-2 باری سوار شد و باز پیاده شد!!!

خلاصه من هم ماشین رو پایینتر نگه داشتم که ببینم این قضیه به کجا میرسه بالاخره... این کش و قوس باعث شد که این کلونی بیاد پایین و برسه به من! وقتی خانمه اومد از من رد بشه گفتم جریان چیه؟ قیمت جور نیست؟ شنیدم که گفت: ماشین 50 خونه 100...

من یه لحظه هنگ کردم ازاین قیمت بالا!!!!! شایدم بالا نبوده عادی بوده ولی واسه من خیلی عدد بزرگیه! چون من که مهندسم و 5 سال سابقه کار دارم یه روز ماموریت کاری (16 ساعت) میشه 60 تومن و این خانم ...

حالا غرض مقایسه نیست ولی من تا اون موقع نمیدونستم که ماشین هم بنوعی مکانه! اونم از نوع حرفه ایش!!! امروز که این مقاله فوق رو خوندم فهمیدم که ما بسی بچه مثبتیم!

پی نوشت 2: چین كه یكی از بزرگترین تولید كنندگان محصولات مختلف در سراسر جهان است، اخیرا "پرده بكارت مصنوعی" تولید كرده كه آن را "پرده بكارت یك بار مصرف"‌ نامیده اند. گفته می شود قیمت هر یك از این كالا حدود 15 دلار است. (منبع)

توضیح ضروری: من قبلا دو تا پست مرتبط به این موضوع (بکارت) این و این نوشته بودم و با دوستان درباره اش بحث کردیم!

10 عکس دستکاری شده برتر قرن از نگاه مجله تایم

2009-10-11T06:36:00.005+03:30

1- عکس ژنرالهای جنگ داخلی

2- سخنرانی لنین برای سربازان 1920

3- ملاقات هیتلر با لنی ریفنشتال 1937

4- ایالت کنت 1970

5- پوستر آلبوم ابی رودز گروه بیتلز

6- عکس روی جلد از اپرا وینفری در تی وی گاید

7- عکس روی جلد از مارتا استیوارت در نیوزویک 2005

8- آزمایش موشکی ایران در 2008

9- کیم جونگ ایل و سربازان کره شمالی 2009

10- بنیامین نتانیاهو و کابینه اش 2009

پی نوشت 1: نامه کودک شر به خدا

کودکی به مامانش گفت، من واسه تولدم دوچرخه می خوام. بابی پسر خیلی شری بود. همیشه اذیت می کرد.. مامانش بهش گفت آیا حقته که این دوچرخه رو برات بگیریم واسه تولدت؟

بابی گفت، آره. مامانش بهش گفت، برو تو اتاق خودت و یه نامه برای خدا بنویس و ازش بخواه به خاطر کارای خوبی که انجام دادی بهت یه دوچرخه بده.

نامه شماره یک

سلام خدای عزیز

اسم من بابی هست. من یک پسر خیلی خوبی بودم و حالا ازت می خوام که یه دوچرخه بهم بدی.

دوستار تو

بابی

بابی کمی فکر کرد و دید که این نامه چون دروغه کارساز نیست و دوچرخه ای گیرش نمی یاد.. برا همین نامه رو پاره کرد.

نامه شماره دو

سلام خدا

اسم من بابیه و من همیشه سعی کردم که پسر خوبی باشم. لطفاً واسه تولدم یه دوچرخه بهم بده.

بابی

اما بابی یه کمی فکر کرد و دید که این نامه هم جواب نمی ده واسه همین پارش کرد.

نامه شماره سه

سلام خدا

اسم من بابی هست. درسته که من بچه خوبی نبودم ولی اگه واسه تولدم یه دوچرخه بهم بدی قول می دم که بچه خوبی باشم.

بابی

بابی کمی فکر کرد و با خودش گفت که شاید این نامه هم جواب نده. واسه همین پارش کرد. تو فکر فرو رفت. رفت به مامانش گفت که می خوام برم کلیسا. مامانش دید که کلکش کار ساز بوده، بهش گفت خوب برو ولی قبل از شام خونه باش..

بابی رفت کلیسا. یکمی نشست وقتی دید هیچ کسی اونجا نیست، پرید و مجسمه مادر مقدس رو کش رفت ( دزديد ) و از کلیسا فرار کرد. بعدش مستقیم رفت تو اتاقش و نامه جدیدش رو نوشت.

نامه شماره چهار

سلام خدا

مامانت پیش منه. اگه می خواییش واسه تولدم یه دوچرخه بهم بده.

بابی

پی نوشت 2: توضیح عکسها

1- در عکس اول یک نفر از افسران که در عکس اصلی نبوده، اضافه شده است!

2- در عکس دوم، تروتسکی و کامنف توسط لنین (سخنران) از عکس حذف شده اند!

3- در عکس سوم، جوزف گوبلز پروپاگاندیست ارشد نازی، توسط هیتلر از عکس حذف شد!

4- در این عکس بخاطر خطای عکاسی که باعث قرار گرفتن میله مزرعه بر سر اون خانم شده، میله مذکور حذف و عکس منتشر شد!

5- یکی از افراد گروه بیتلز سیگار در دست دارد که جهت رعایت مسایل اخلاقی در پوستر حذف شد!

6- مجله تی وی گاید بجای استفاده از عکس اپرا، اقدام به جعل کرد!

7- مجله نیوزویک مدعی عکس جدید از خانم مارتا میشود که درواقع مونتاژی از عکس قدیمی وی بوده است!

8- بدون شرح!

9- خبرگزاری کره شمالی با انتشار این عکس ادعای سلامت رهبر و حضور در رژه را کرده که با کمی دقت مشخص میشود که عکس جعلی است! (به پله پشت پاهای رهبر توجه نمایید!)

10- روزنامه اسرائیلی مذهبی تمایلی به چاپ عکس زنان نداشته است!

اوقات استرالیایی من

2009-10-09T05:09:00.010+03:30

1- سه شنبه رفتم بازی فوتبال با بروبچ CSIRO خیلی حال داد. الان 2-3 سالی میشه فوتبال بازی نکردم و وزنم هم خیلی زیاد شده ولی قراره هر هفته بریم بازی.

2- دیشب رفتم آرایشگاه! موهام حسابی بلند شده بود. به قول آنتیه 10 سال جوون شدم!! تا حالا فقط پیش آرایشگر خانم نرفته بودم که اونم انجام شد! چقر تحویل میگیرن آدمو! واسه هرچیزی سوال میکرد: اینجاش خوبه؟ اونجاشو دوس داری چطوری باشه؟ و ... البته 26 $ هم آب خورد فقط برای اصلاح! خدمات اضافه هزینه اضافه هم داره: شستشو 6$، سشوار 4$ و ... بالاخره من مصداق این بیت شعری که همیشه مامانم میخوند رو دیدیم:

سرم را سرسری متراش ای استاد سلمانی

که سرم در دیار خود سری دارد و سامانی

(Missed you Mami)

3- دارم سریال Friends رو می بینم. تا الان دو فصلشو دیدم (48 قسمت). خیلی سریال باحال و بامزه ایست. مخصوصا کسانیکه میخوان زبانشون رو تقویت کنند و با عرف جامعه آمریکا آشنابشن، حتما ببینند.

4- الان یه هفته ایست که اینجا هواش دگرگون شده! به عبارتی قبلش هوا داشت گرم میشد بطوریکه تا 30 درجه هم رسید و ملت ریختن توی بیچ و اینا ولی تو این هفته همش بارون و باد و طوفانه!!!! هوا سرد شده عجیب! طبیعت وحشی استرالیا حالا دیگه کاملا ملموس شده! دیروز اینقدر باد شدید بود که خونه رو داشت از جا میکند! ولی خوبیش اینه که متنوعه! سرما، گرما، بارون و آفتاب همه توی یه هفته قابل لمسه!

5- آنه و توماس دوهفته قبل رفتن سیدنی وقتی برگشتن یه تلویزیون 29 اینچ سونی (Trinitron) که مال دوستشون بوده رو آوردن بجای تلویزیون خودشون که اونم سونی (Trinitron) بود ولی 21 اینچ! کسایی که تو کار تلویزیون هستن میدونن که این مدل تلویزیون مال 15 سال پیشه (جهت اطلاع بگم که این تلویزیون توی جهیزیه خواهرم که سال 74-75 ازدواج کرد، بود!!!!!) حالا از درب و داغونیش که بگذریم (البته بهتر از تلویزیون خودشونه که رنگهای تصویرش کلا قاطی بود!) برای من ایرانی خیلی عجیبه که بری تلویزیون کهنه از خونه دوستت بیاری درحالیکه خودت داری یه خونه جدید میسازی این کنار و قیمت بهترین تلویزیون فلت 46 اینچ خفن فقط 2000 دلاره!!!!! اینا همش نکته آموزشی داره برای ما که این همه چشم و همچشمی نداشته باشیم ولی مگه میشه؟؟!!!

پی نوشت:
هشتم اکتبر (دیروز) سالروز مرگ ارنستو رافائل گوارا دلاسرنا ملقب به «چه» است. چه گوارا از چریکهای بزرگ قرن بیستم و از همراهان فیدل کاسترو در فتح کوبا بود. روح ناآرام چه گوارا به آنچه آزادسازی خلقهای جهان می نامید، او را به برای مبارزه با امپریالیسم به کشورهای مختلف جهان کشاند. تا اینکه در هشتم اکتبر سال 1969 به دست مأموران بولیویایی در حالی که مجروح بود، دستگیر شد و همان روز یا یک روز پس از آن کشته شد. (منبع)
همیشه چه گوارا و احمدشاه مسعود (شیر دره پنج شیر) نمادی از مبارزه توام با هوش و استعداد و وفاداری بودند.

سفر به کاتومبا

2009-10-03T17:09:00.002+03:30

قسمت دوم:

اولین سفر استرالیایی با ماشین شخصی به همراه دوستان اینترنشنال به پایان رسید! سفر همیشه خوب و دلنشین است. حتی اگر با سختیها و مشکلاتی همراه باشه! البته منظورم این سفر نبود بلکه بطور کلی سفر رفتن و جدا شدن از محیط زندگی و عادتهای روزانه برای درک بهتر محیط و داشته ها و نداشته ها خیلی مفید و موثره!
همینکه با آدمهای کاملا متفاوت همسفر باشی خیلی چیزها دستگیرت میشه. میفهمی که چه چیزهایی براشون اهمیت داره و چه چیزهایی کم اهمیته! میبینی که یه پسر و دختری که اصلا همدیگر رو نمیشناسن (حدود 2 هفته است که اومدن استرالیا) واسه کمتر شدن هزینه هتل، اتاق مشترک میگیرن با دو تخت یک نفره! ولی واسه یک وعده شامشون هرکدوم حدود 30 دلار هزینه میکنند (چیزی حدود هزینه هتل!). میبینی که حتی میخوان هزینه پارکینگ (10 دلار) رو هم حساب کنن (سهمشون رو بدن) در حالیکه این 10 دلار در برابر حدود 200 تا 300 دلاری که این سفر برای ما هزینه داشت عملا چیزی نیست! و با همین اخلاقیات و رعایت مسایل جزیی است که خیلی راحت به سفر میرن و خوش میگذرونند!
گوستاو میگفت که گواهینامه رانندگی نداره چون گرفتن گواهینامه براش هزینه داشته و اون ترجیح داده با این پول خوش بگذرونه!! چیزی به نام غر زدن اصلا براشون معنی نداره چون هیچگاه کاری رو از روی اجبار یا رودربایستی انجام نمیدن!

---------------------------------

قسمت اول:

امروز صبح ساعت 8 به اتفاق هدی، انتیه و گوستاو از نیوکاسل راه افتادیم به سمت کاتومبا. هوا از دیشب کلا بارونی بود و امروز هم از صبح می بارید. حدود 260 کیلومتر راه اومدیم و از سیدنی گذشتیم و رسیدیم به بلو مانتینز (Blue Mountains) و شهر کاتومبا.

به خاطر کوهستانی بودن منطقه، علاوه بر بارون، مه هم همه جا رو گرفته. هوای خنک بهاری. مشابه تجربه ای که 2 سال قبل توی آلاشت داشتیم. به قول خارجیها: فانتاستیک!

رفتیم سه خواهر (Three Sisters) رو دیدیم. چشم اندازهای زیبای کوه و جنگل و مه واقعا قشنگ و زیباست! تصور دره عمیق صخره ای که هرجا که امکانش بوده درختی سبز شده و معلوم نیست این درختها چطوری تعادلشونو حفظ کردن! مسیرهای مختلف واسه پیاده روی در نظر گرفته شده و در بخشی از این مسیر، بوسیله پلکان ارتفاع صخره ای رو میتونی بالا و پایین بری! نمونه خیلی کوچیکش توی مسیر توچال که چند جایی پلکان داره، هست. با این تفاوت که صخره های اینجا واقعا مرتفع و پوشیده از درخت است.

الان (ساعت 11:30 شب) هم توی یه هتل هستیم که طبقه پایینش یه بار هست که صدای موزیکش و ملت اونجا نمیذاره بخوابیم! البته از رقص اینا خبری نیست ولی ملت عاشق درینک (نوشیدنی) و گپ زدن و بیلیارد و انواع وسایل خوشگذرونی...

انتیه یه دختر آلمانی و گوستاو هم یه پسر سوئدی است. این اروپایی ها از بس که بارون دیدن توی مملکتشون، اینجا فقط دنبال آفتاب میگردن که متاسفانه امروز خوش شانس نبودن :)) ولی من که بچه کویرم دارم با این هوا حال میکنم!

فردا هم بعد از چرخیدن توی این منطقه و استفاده از تله کابین و ... میریم سیدنی واسه دیدن فستیوال رقصهای امریکای لاتین: لامبادا، سالسا و ...

سه ماه تعطیلی

2009-09-22T06:01:00.001+03:30

بعد از سالها، امسال تابستون بیکار بودم و برای خودم سه ماه تعطیلی داشتم چیزی که کم کم داشتم فراموشش میکردم! همین باعث شد که برم توی خاطرات گذشته خودم و روزهای گرم تابستون سبزوار...

ابتدایی که بودم بیشتر تابستونها رو با مرحوم پدرم میرفتم روستا. اونجا سرگرمیها و دوستای بیشتری داشتم تا سبزوار. اون موقع ها ما هنوز آب و ملک و خونه و ... توی ده داشتیم و اونجا خونه دوم ما بود. هوای ده هم خیلی خنکتر و بهتر از گرمای طاقت فرسای سبزوار بود. به قول معروف ییلاق بود!

من که کوچکترین بچه بودم، بیشتر وقتها تنها بودم چون بقیه برادر و خواهرها حداقل 6 سالی از من بزرگتر بودند ولی در عوض خواهرزاده هام (امید و وحید) هم سن و سالم بودن و اونا هم تقریبا هر تابستون رو از بوشهر میومدن پیش ما و کلی واسه خودمون خوش بودیم.

راهنمایی که شدم دیگه ده نمی رفتیم. به محیط سبزوار وابسته شده بودم ودوستام همگی عوض شده بودن. همیشه توی کوچه پلاس بودیم!! انواع بازیها از فوتبال گرفته تا هفت سنگ و کارت بازی و ... را دوره میکردیم. بیشتر از همه کارت بازی حال میداد. کارتها رو یه جای مشخص میذاشتیم و یه دایره دورش میکشیدیم بعد با کفش میزدیم. هرچی از دایره در میومد مال خودمون بود! یادمه بهترین کفش واسه خوب سر خوردن گیوه بود!

تابستون سال دوم رفتم شهرآباد پیش امیدشون. اونا سال قبلش از بوشهر اومده بودن شهرآباد بجنورد. اونجا یه اکیپ شده بویم و تیم فوتبال راه انداختیم و ... بازی دیگه ای که خیلی حال میداد روپولی بود! وایییییی ... پوووووول ... خیابون میخریدیم و خوش بودیم! ماجراجویی هایی داشتیم واسه خودمون... اونجا بود که برای اولین بار با چیزی به نام کامپیوتر و داس (DOS) آشنا شدم! چه چیز عجیبی بود!!!

دبیرستانی که شدم، اوضاع عوض شد... بیشتر به کتاب خوندن و پارک و خیابون رفتن و اینا گذشت... دیگه مثل قبل تو کوچه پلاس نبودیم!! بازیهای والیبال هم کم کم راه افتاد... امیدشون هم که دیگه ساکن سبزوار شده بودند و بیشتر با هم بودیم! تلویزیون خیلی نگاه میکردم. فوتبالیستها، افسانه دوقلوها، الدرادو و ...

از وقتی که دانشجو شدم دیگه تابستونا رو خیلی توی سبزوار نمی موندم و تهران بیشتر حال میداد! خواهرم هم ساکن تهران شده بود و خونه خواهر مثل خونه خود آدم میمونه! ولی بازهم طعم سه ماه تعطیلی رو می چشیدم. مسافرتی میرفتیم. درس و واحد نداشتیم. هوا گرم و داغ بود! ولی بعد از لیسانس که مشغول کار شدم، دیگه تابستون و تعطیلی و ... ملموس نبود! دیگه از تعطیلی و بیکاری خبری نبود تا اینکه امسال دوباره 3 ماه تعطیلی دارم!

این قافله عمر عجب میگذرد

دریاب دمی که با طرب میگذرد!

سوفیا لورن، "دختر شایسته‌ی رم" هفتاد و پنج ساله شد.

2009-09-20T18:26:00.002+04:30

یک نام و چندین شهرت؛ سوفیا لورن، این ستاره‌ی جاودانی جهان سینما در طول عمر خود، القاب زیادی داشته است: در بچگی به‌خاطر لاغری بیش از حد به او "خلال دندان" می‌گفتند. وقتی در شانزده سالگی به عنوان "دختر شایسته‌ی رم" در مقابل هیئت داوران دفیله راه رفت، به "بمب جنسی" معروف شد. هنگامی که پا به عرصه‌ی سینما گذاشت، "بت سکسی" لقب گرفت و در سال ۱۹۶۰، وقتی برای بازی در فیلم جنگی/ درام "... و آن‌ها هنوز زنده‌اند"، به کارگردانی ویتوریو دسیکا، جایزه‌ی اسکار را دریافت کرد، به عنوان "استعداد برجسته‌ی جهان سینما" شهرت یافت.

روزی که سوفیا لورن، ۷۵ سالگی خود را جشن می‌گیرد، از همه‌ی این لقب‌ها، شاید تنها هنوز آخری مصداق داشته باشد. شمار زیادی از حدود صد فیلمی که او بازی کرده‌، گواه انکارناپذیر این ادعاست.

آغاز موفقیت

زندگی پرماجرای این هنرپیشه‌ی پرآوازه، خود به نوعی به یک فیلم‌نامه‌ی غریب شبیه است: سوفیا، "بچه‌‌ی نامشروعی" بود که با مادرش، در یکی از محله‌های فقیرنشین ناپل زندگی می‌کرد.

مادرش که هنرپیشه‌ای ناموفق بود و به سختی از عهده‌ی تأمین مخارج زندگی بر‌می‌آمد، او را از سن چهارده سالگی به "مسابقات زیبایی"‌ شهرهای مختلف می‌فرستاد. در یکی از همین مسابقات بود که کارلو پونتی، یکی از تهیه‌کنندگان بانفوذ فیلم در ایتالیا، او را کشف کرد و ورودش را به عالم سینما و بازی در فیلم‌های "جدی‌تر" هموار ساخت.

ازدواج اجباری؟

داستان ازدواج سوفیا لورن با کارلو پونتی نیز، کمتر از یک فیلم‌نامه‌ی عشقی، هیجان‌انگیز نیست: شاید اگر کری گرانت، هنرپیشه‌ی آمریکایی از لورن تقاضای ازدواج نمی‌کرد و او را برای دادن پاسخ مثبت زیر فشار نمی‌گذاشت، لورن تا پایان عمر پونتی، هم‌چنان "معشوقه‌ی" او باقی می‌ماند.

لورن، بعد ازدریافت تقاضای ازدواج گرانت، از موقعیت استفاده کرد و به نوبه‌ی خود عاشقی که ۲۲ سال از او بزرگتر بود، را زیر فشار گذاشت تا بین او و همسرش، یکی را انتخاب کند. تهیه‌کننده‌ی معروف ایتالیایی در برابر این تهدید خلع سلاح شد، به‌سرعت همسرش را طلاق داد و با لورن، ستاره‌ای که می‌رفت جهان سینما را تسخیر کند، ازدواج کرد؛ ازدواجی که تا ۹۴ سالگی پونتی، یعنی تا سال ۲۰۰۷، هنگامی که او از دنیا رفت‌، به ‌طول انجامید. پونتی تنها مرد زندگی لورن بود.

مردان دیگر

البته مردان دیگری هم در زندگی این هنرپیشه‌ی توانا نقش بازی کرده‌اند؛ مردانی که بر زندگی هنری او تأثیر بسزایی گذاشتند و آن را با تاریخ سینمای نئورالیسم ایتالیا پیوند ‌زدند. کارگردانانی چون فدریکو فلینی و ویتوریو دسیکا از جمله‌‌‌ی این مردانند.

لورن، بیش از ده فیلم با مارچلو ماستوریانی، "چهارمین مرد مهم" زندگی‌اش بازی کرده است؛ معروف‌ترین آن‌ها "عروسی به سبک ایتالیایی" است که دومین جایزه‌ی اسکار را در سال ۱۹۶۴ برای او به ارمغان آورد. ایتالیایی‌ها ولی، بر اساس یک همه‌پرسی، بیشتر از هر چیز نقش او را در فیلم "دیروز، امروز، فردا" ستوده‌اند. در این فیلم که در ایران نیز با همین عنوان به نمایش درآمد، لورن، همبازی مارچلو ماستوریانی است.

چهره‌ی دیگر لورن

"یک روز بخصوص"، ساخته‌ی اتوره اسکولا، نام سوفیا لورن را به‌گونه‌ای دیگر مطرح کرد. داستان این فیلم که نمونه‌ی درخشان سینمای مینیمالیستی ایتالیا ست، در روز دیدار هیتلر از ایتالیایِ موسولینی، رخ می‌دهد: ماستوریانی نقش مردی را بازی می‌کند که فاشیست‌ها او را از رادیو اخراج کرده‌اند و سوفیا لورن، زن خانه‌داری ست که هر‌چند تحت تأثیر جو فاشیستی حاکم است، ولی توجیهی منطقی برای موضع خود ندارد و بیشتر از هر چیز در پی‌برآورد نیازهای عاطفی خود است.

توره اسکولا، با نمایش دنیای محدود این دو همسایه که در آپارتمان‌های خود در یک مجتمع بزرگ زندگی می‌کنند، پوچی اشتیاق کورکورانه‌ی مردم را در پذیرش فاشیسم آشکار می‌سازد.

جوایز و افتخارات

سوفیا لورن، از زمانی که در سال ۱۹۵۶ به عنوان اولین هنرپیشه‌ی ایتالیایی به کار در هالیوود دعوت شد، تا هنگامی که دست از بازی در فیلم‌های سینمایی شست، علاوه بر جوایز اسکار، جوایز دیگری هم از مهم‌ترین جشنواره‌های بین‌المللی جهان، از فستیوال‌های جهانی "کن" و " ونیز" گرفته تا "برلین" و "استانبول" به خود اختصاص داده است.

او در سال ۱۹۹۱ به دریافت جایزه‌ی اسکار افتخاری هم نائل آمد. جشنواره‌ی فیلم استانبول، آخرین فستیوالی است که چندی پیش به او به‌خاطر "یک عمر فعالیت پرثمر هنری" جایزه‌ی این بخش را اهدا کرد.

آخرین باری که لورن جلوی دوربین (عکاسی) ظاهر شد، در سال ۲۰۰۷ و در سن ۷۲ سالگی بود. عکاسان هلندی، با عکس‌های کمتر "محجبانه‌ی" او، تقویم دیواری شرکت تولید کننده‌ی تایر پیرلی Pirelli را مزین کردند.

این نما‌ها در کنار عکس‌هایی از ستارگان جوانی چون پنه لوپه کروز، نوآمی واتس و هیلاری سوانک منتشر شده‌اند. برخی از هواداران لورن معتقدند که او برای زنده‌کردن "القاب دوران جوانی" خود دست به این کار زده است.

سوفیا لورن در سال ۱۹۵۶ روز ۲۰ سپتامبر

سلامتی! نوش!

2009-09-16T09:52:00.006+04:30

روزگاری درخت بیدی را می شکستند آنهایی که زیر سایه آن می نشستند!
آفاق گردیده ام، مهر دکون سنجیده ام، خوبان فراوون دیده ام، اما شماها چیز دیگرین!
آنها که میگویند برای شما میمیریم دروغ می گویند! ما راست میگوییم که به عشق هم زنده ایم.
قبل از آنکه به یاد هم بشینیم، کنار هم بشینیم! قدر آینه بدانیم چو هست نه چو افتاد و شکست!
.
سلامتی سه تن: رفیق، ناموس، وطن!
سلامتی سه کس: زندانی، سرباز، لاتهای بی کس!
سلامتی اون مردهایی که از پل نامردی رد نمیشن ولی تو دریای مردی غرق میشن!
سلامتی زنجیر که صد سال زیر برف میمونه، زنگ میزنه ولی از هم جدا نمیشه!
سلامتی دریا که هزاری طوفانی میشه ولی ماهیها رو دور نمی ریزه!
سلامتی سنگهای بزرگ رودخونه که هوای سنگریزه های رودخونه رو دارن!
سلامتی بچه های جنوب شهر که چشم سفید ندارن و مو سفیدها و بزرگا رو دارن!
سلامتی اون باغبونی که زمستونشو بیشتر از بهارشو دوست داره!
سلامتی اونایی که میرن تو باغ گل رو بو میکنن، لگد نمی کنن!
سلامتی و نجات همه زندانیها. زندانیهای بی ملاقات دیوونه های امیرآباد!
سلامتی اونایی که زر و زور ندارند! پارتی ندارند! بی کس و کارند! یقه چرکیند! مقوا خوابند! شب پیرهن رو میشورن صبح تنشون میکنن!
.
عشق است و مستی! مستی و راستی!
هرگز نمیری مادر! امان از بی مادری!
رفیق بی کلک مادر! دوست بهتر از دوست مادر! اول و آخر، مادر! کوه رنج، پدر!
عقاب اوج میگیره میره به عرش اعلا! به بالش می نازه!
سرمایه دار به بنز الگانسش، به ویلاش، به کاخش می نازه!
خوشگلا به چهره زیباشون می نازن!
خوش صداها به صوت داوودیشون می نازن!
فوتبالیستها به شوتشون، به هدشون! کشتی گیرا به فن شون می نازن!
بوکسورها به مشتشون می نازن! شطرنج بازها به مهره چینی شون!
ولی من به این گلچینهای ایران می نازم! تک تکتون!
سلامتی بریم بالا!
.
برگرفته از یک مجلس باده نوشی

پی نوشت: با کمک همسر عزیز موفق شدم مطالب وبلاگ رو بطور کامل با نظرات منتقل کنم!

نقدی بر کتاب آنا کارنینا اثر لئو تولستوی

2009-09-14T14:18:00.003+04:30

کتاب آنا کارنینا رو تموم کردم... ولی در کل از عملکرد نویسنده خوشم نیومد.

داستان جالبی بود و خوب هم توصیف شده بود. داستان متشکل از چند شخصیت است که شرح اتفاقات برای آنها داده میشه و نمیشه تشخیص داد که شخصیت اصلی داستان کیست! و به همین خاطر احساس کردم نویسنده با من (خواننده) صادق نیست! همش این سوال برام مطرح بود که چرا نام کتاب به نام آنا کارنینا نامگذلری شده در صورتیکه قطعا این فرد شخص اول داستان نیست و گویا نویسنده هم ازش خوشش نمی یاد! فقط شخصیت متفاوت داستانه! شخصیتیست که میتونه خواننده رو تا آخر داستان نگهداره و بعد هم ببینه که نه آینده مزخرفی داشت!

در کنار آنا، شخصیت دیگری هست (لوین) که البته هیچ ارتباطی با آنا نداره و اصولا بین سنت و مدرنیته، زندگی رسمی و الواتی، به نوعی گیج میزنه و منتقد همه هم است و کلی فکر و ایده تو کله اش داره که هیچ کدوم رو عملی نمی کنه... و قضا و قدر و سرنوشت اتفاقا اونو خوشبخت و راضی میکنه! گویی نویسنده میخواد به خواننده ای که از پیگیری آنا سرخورده میشه بگه که برو مثل لوین باش! و خدا رو شکر کن!

در واقع نویسنده در عین اینکه از عقب موندگی مردم رنج میبره و میخواد که یه کاری براشون انجام بده ولی همیشه نگرانه که نکنه غرب زده بشه و سر رشته امور از دستش خارج بشه! دقیقا شبیه مملکت خودمون! در واقع بیشتر انسان رو از انجام امور جدید نهی میکنه چون میترسه نتیجه اش خوب نباشه!

خواندن این رمان رو به کسانی که تهور لازم رو برای انجام کار متفاوت ندارند و در عین حال دوست دارند عاقبت دیگرانی که دست به چنین کاری زدند رو ببینن و بگن خدا رو شکر که ما اینکار رو نکردیم و از زندگیشون کیف کنند، توصیه میکنم.

افسانه سه خواهر

2009-09-11T07:28:00.004+04:30

سه خواهر (Three Sisters) در واقع اسم سه صخره کنار هم به ارتفاعهای 922، 918 و 906 متر اند که در ارتفاع 3000 متری از سطح دریا قرار دارند. سه خواهر یکی از مناطق توریستی نزدیک سیدنی است که بواسطه شهرت جهانی آن بازدید کنندگانی از سراسر جهان دارد. اما همانند سایر پدیده های دنیا که در دل خود افسانه ای دارد، این سه خواهر هم در بین ساکنین بومی استرالیا دارای افسانه جالبی است که در ادامه شرح آن داده میشود:

درقبیله کاتومبا (هم اکنون نام محلی است که این کوهها قرار دارند) سه خواهر زیبا روی به نامهای مهنی، ویملا و گوندو زندگی میکردند که وصف زیبایی آنها در جهان می پیچد و به گوش سه برادر از قبیله نپین می رسد و آنها عزم تصاحب این سه خواهر را میکنند. (در بعضی نوشته ها آورده شده که اینها عاشق یکدیگر شده اند)

ولی طبق قوانین قبیله کاتومبا، دختران حق ازدواج با غیر از هم قبیله ای هایشان را نداشته اند. لذا پسران که از راههای مسالمت آمیز به مقصود و معبود نمی رسند تصمیم به استفاده از زور و روشهای قهری میگیرند. و بدینوسیله جنگی بین دو قبیله کاتومبا و نپین در میگیرد. جادوگرقبیله کاتومبا برای حفظ جان سه خواهر (یا حفظ ناموس قبیله!)، ایشان را به کوه برده و در دل این صخره ها مخفی میکند تا بعد از اینکه آبها از آسیاب افتاد، آنها را نجات دهد. ولی از آنجا که همیشه همه چیز انطور که میخواهی پیش نمیره جادوگر قبیله در آن جنگ کشته میشه و سه خواهر بدبخت همچنان در دل صخره ها اسیرند!

احتمالا در تعطیلات آتی (روز کارگر) ما یه سری بریم اونجا ببینیم میتونیم کاری کنیم یا نه؟!

نتیجه گیری اخلاقی:

1- خیلی تو قید و بند رسم و رسومات قبیله ای - خانوادگی - شهری - کشوری - مذهبی نباشیم.

2- به قول شیخ مهدی کروبی که جدیدا دفتر کار و مدارکش سرقت شد، همیشه از مدارک یک کپی در جای امن و پیش آدم مطمئن ترجیحا خارج از معرکه (قبیله یا دسته یا حزب یا کشور) قرار دهید که اگر کشته شدید دیگران بتونن راهتون رو ادامه بدن!

3- مسافرت که هدفمند باشه خیلی بیشتر خوش میگذره!